เว่ยอวี่ไม่ทันสังเกตความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขา เพียงขยับเข้ามาแนบชิดตามจังหวะ แล้วทิ้งน้ำหนักครึ่งตัวลงบนเสิ่นจืออี้
“เหนื่อยแล้ว” เธอบอก
ออกไปเที่ยวเล่นกับซูเยี่ยนมาทั้งวัน พอกลับมาก็เอนตัวลงข้างเขาแล้วบอกว่าเหนื่อย เสิ่นจืออี้คิดอย่างงุนงง ดวงตาดำสนิทฉายความไม่พอใจจาง ๆ ที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ทันรู้ตัว
เว่ยอวี่ยืดเส้นยืดสายแล้วลุกขึ้น “ถึงเวลาเปลี่ยนเวรแล้ว ฉันไปก่อน กลับไปนอนแล้วนะ”
เสิ่นจืออี้อ้าปาก ทว่ากลับไม่รู้ว่าควรพูดอะไร สุดท้ายจึงได้แต่มองเธอเดินจากไปต่อหน้าต่อตา
จู่ ๆ เว่ยอวี่ก็ชะงัก
หัวใจของเสิ่นจืออี้ที่มองตามแผ่นหลังของเธอก็พลอยหยุดเต้นไปวูบหนึ่ง ก่อนจะมีความคาดหวังเล็ก ๆ ผุดขึ้นมา หรือเธอนึกถึงเขาได้แล้ว มีอะไรจะพูดกับเขาหรือเปล่า
เว่ยอวี่หันกลับมาจริง ๆ แล้วพูดอ้อมแอ้มว่า “ลืมไปเลย”
เสิ่นจืออี้ได้ยินไม่ชัดนัก “อะไรนะ?”
เว่ยอวี่เดินกลับมาแล้วกางแขนออก เสิ่นจืออี้เกือบยกมือขึ้นโอบเธอกลับเบา ๆ อยู่แล้ว แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ามือเธอคลำผิดที่
ขนตาของเขาสั่นไหว ก่อนจะหลุบตาลงมอง เห็นมือขาวผ่องเรียวคล่องของเธอกำลังคว้าถุงห้อยเอวของเขาอยู่