ในจวนองค์ชายรองมีสาวใช้ตัวน้อยเพิ่มมาหนึ่งคน ทำหน้าที่ยกอาหารจากโรงครัวไปยังโถงรับรอง
วันนี้เป็นวันแรกที่เว่ยอวี่เริ่มทำงานอย่างเป็นทางการ
ภายในโรงครัว เหล่าแม่ครัวกำลังวุ่นอยู่กับงาน เสียงหม้อกับตะหลิวกระทบกันดังไม่ขาดสาย กลิ่นหอมของอาหารลอยอบอวลแตะจมูกทุกคน
เว่ยอวี่นั่งอยู่บนม้านั่งเตี้ย ช่วยเด็ดผัก
หญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ มองเธออย่างสงสัยอยู่สองครั้ง ก่อนถามด้วยความหวังดีว่า “ทำไมไม่เรียนวิชาชีพสักอย่างไว้เลี้ยงตัวเอง กลับเข้าจวนมาเป็นสาวใช้ให้คนอื่นเสียล่ะ?”
“ฉันเรียนแล้ว” เว่ยอวี่ตอบพลางเบิกตา
“อ้อ เรียนเย็บปักถักร้อยหรือทอผ้าล่ะ? จริง ๆ ไปทำงานเป็นลูกจ้างหญิงในโรงทำซีอิ๊วก็ไม่เลวนะ รอเก็บเงินได้สักหน่อยก็ค่อยเปิดโรงทำซีอิ๊วเล็ก ๆ เป็นของตัวเอง อย่างน้อยก็ยังพอมีอนาคต...” หญิงวัยกลางคนเห็นว่าเธอยังเด็ก แถมยังน่าเอ็นดู จึงอดพูดมากขึ้นอีกสองสามประโยคไม่ได้
“ฉันเรียนวิชายุทธ์มา” เว่ยอวี่ตอบอย่างใจเย็น วางผักในมือลงแล้วลุกขึ้น ชกมวยให้หญิงคนนั้นดูชุดหนึ่ง เธอควบคุมท่าทางไว้อย่างดี ขยับตัวเพียงเล็กน้อย ไม่ให้ไปโดนตะกร้าและกะละมังที่วางเต็มโต๊ะ