ผู้เฒ่าเต๋าเคราขาวบอกว่า หลังซื้อกระบี่ไม้ท้อกลับไปแล้ว ต้องพกติดตัวไว้หนึ่งเดือน จึงจะช่วยให้นางขับไล่สิ่งอัปมงคลได้สำเร็จ
ดังนั้นวันรุ่งขึ้น เมื่อเว่ยอวี่มาปฏิบัติหน้าที่ เสิ่นจืออี้ก็สังเกตเห็นกระบี่ไม้ท้อเล่มเล็กที่เพิ่มเข้ามาตรงเอวของนาง พอนึกถึงคำพูดของเว่ยสวินอัน เขาก็เงียบไปครู่หนึ่ง
ขันทีคนนั้นมาส่งขนมอีกแล้ว
คราวนี้เว่ยอวี่อยู่ในห้อง จึงได้ยินบทสนทนาระหว่างคนผู้นั้นกับเสิ่นจืออี้
อีกฝ่ายกล่าวเกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “องค์รัชทายาท พระองค์เป็นพระโอรสแท้ ๆ ของพระมารดา พระนางจะไม่ทรงรักพระองค์ได้อย่างไร พระองค์คงไม่ทราบ พระนางทรงขอพรให้พระองค์อยู่ทุกคืนวันต่อหน้าพระพุทธรูป เพียงหวังว่าพระองค์จะเปิดใจและกลับมาคืนดีกับพระนาง...”
ที่แท้การปั่นหัวคนมีมาตั้งแต่ยุคโบราณแล้วสินะ เว่ยอวี่แอบคิด
เสิ่นจืออี้ไม่ได้แสดงอารมณ์ใด ๆ เพียงตอบรับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนไม่กี่คำ ก่อนจะส่งขันทีที่ฮองเฮาทรงใช้ให้มาออกไป
ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับมารดาแท้ ๆ ไม่ได้ดีนัก แม้จะชินกับความเสแสร้งแล้ว แต่ทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้าอีกครั้ง ในใจก็อดรู้สึกหดหู่ขึ้นมาเล็กน้อยไม่ได้
ขณะที่เขากำลังจมอยู่กับความคิด จู่ ๆ ก็มีคนร่วงลงมาตรงหน้า
เว่ยอวี่เกี่ยวขาไว้กับขื่อ ห้อยหัวลงมาแล้วโน้มตัวท่อนบนมองเขา ก่อนพูดอย่างสนิทสนมราวกับคุ้นเคยกันมานานว่า “ฉันกินสักชิ้นนะ”