“ไม่ต้องมองแล้ว เดิมทีก็ไม่มีส่วนของคุณอยู่แล้ว ที่คุณกินก็แบ่งมาจากส่วนของฉันทั้งนั้น” เว่ยอวี่ยื่นมือไปบังเกี๊ยวน้ำของตัวเอง ไม่ยอมให้เสิ่นจืออี้มาจ้องอยากกินอีก
เสิ่นจืออี้ไม่ถือสาเธอ ก้มหน้ากินเกี๊ยวน้ำต่อ
หลังจากกินเกี๊ยวน้ำไปอีกลูก เว่ยอวี่ก็พบว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เพราะเกี๊ยวน้ำในชามของเสิ่นจืออี้มีมากกว่าของเธอเสียอีก เขาไม่ได้อยากกินเกี๊ยวน้ำของเธอหรอกหรือ?
เธอพลันเข้าใจขึ้นมาเล็กน้อย “เมื่อกี้คุณไม่ได้มองเกี๊ยวน้ำ แต่มองฉันต่างหาก”
เสิ่นจืออี้สำลัก แล้วไอออกมา
“คุณชอบฉันเหรอ?” เธอถามตรง ๆ น้ำเสียงไม่ใช่การถาม แต่เป็นการฟันธง
เสิ่นจืออี้ไอจนใบหน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย ก่อนจะตอบอย่างสงบ “อย่าคิดมาก”
เว่ยอวี่กลับเริ่มสำรวจหน้าตาของเสิ่นจืออี้อีกครั้ง หน้าตาก็ใช้ได้ เพียงแต่อาชีพนี้เสี่ยงไปหน่อย ถ้าไปได้สวยก็ได้นั่งบัลลังก์มังกร แต่ถ้าไม่รุ่ง เกรงว่าจะได้นั่งรถเข็นแทน
ต้องทดสอบเขาอีกสักหน่อย
ทั้งที่เสิ่นจืออี้ไม่ได้คิดเช่นนั้น แต่ก็ยังรู้สึกอึดอัดอย่างยิ่งเมื่อถูกสายตาของเธอจับจ้อง
เธอแบมือไปทางเขา นิ้วเรียวงามได้สัดส่วน น้ำเสียงเป็นเรื่องเป็นราว “ให้เงินฉันใช้หน่อย”