เว่ยอวี่ก้มลงมองกำไลข้อมือสีดำ ไม่มีอะไรพิเศษ ดูเผิน ๆ ก็เป็นกำไลสีดำธรรมดา เส้นหนึ่งร้อยหินสีเงินซึ่งไม่รู้ว่าทำจากวัสดุอะไรไว้ ตรงหินสลักตัวอักษรภาษาอังกฤษตัวจิ๋วเอาไว้
“มาอยู่ที่นี่ตั้งนาน นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นจี้เยี่ยนยกกำไลให้คนอื่น”
“ก่อนหน้านี้ก็ได้ยินเรื่องของสองคนนั้นมาบ้าง นึกว่าคุณหนูใหญ่แอบรักเขาข้างเดียวเสียอีก ไม่คิดว่าจะเป็นรักที่ต่างฝ่ายต่างมุ่งเข้าหากัน”
“หมายความว่ายังไง ตกลงพวกเขาคบกันแล้วหรือยัง?”
“ให้ตายสิ ฉันไม่กล้าพูดแล้วเนี่ย”
“ดูท่าทีของจี้เยี่ยนสิ ฮ่า ใครยังจะกล้าไปหาเรื่องคุณหนูใหญ่อีก”
การสวมกำไลที่จี้เยี่ยนมอบให้ พูดให้ตรงก็คือคนคนนี้ได้รับการยอมรับจากตระกูลจี้ และได้รับความคุ้มครองจากตระกูลจี้ ไม่ว่าใครคิดจะลงมือก็ต้องคิดให้รอบคอบก่อนว่าจะรับมือกับตระกูลจี้ที่หนุนหลังเธอไหวหรือไม่
เว่ยอวี่ตั้งใจว่าจะใส่ไว้สองวันแล้วค่อยถอดออก เหมือนกำไลสีเหลืองอ่อนเส้นก่อน
หลังพิธีเปิดภาคเรียน เธอใช้ชีวิตสงบสุขอย่างไร้ธุระอยู่สองวัน ไม่นาน ภารกิจที่มุ่งเป้าไปยังนางเอกก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง
เนื้อเรื่องดำเนินมาถึงช่วงท้ายแล้ว ในบทละคร ณ เวลานี้ นางเอกมีความสัมพันธ์กับจี้เยี่ยนและมีความสามารถพอจะโต้กลับ
เว่ยอวี่ที่เข้าไปกลั่นแกล้งเธอไม่เพียงทำไม่สำเร็จ กลับถูกตอกหน้าต่อหน้าคนอื่นเสียเอง
แต่ความเป็นจริงกับบทละครย่อมแตกต่างกันอยู่บ้าง
เว่ยอวี่มอบของที่ตัวเองไม่ชอบให้เสิ่นหวยเซี่ย หวังจะเห็นอีกฝ่ายอับอายและไม่พอใจ ทว่าเสิ่นหวยเซี่ยกลับรับไปอย่างเดียว ทั้งยังพูดอย่างมีความสุขว่า “ขอบคุณนะ”