เดิมทีซางซวี่จิ่งกำลังดีใจ แต่พอเห็นสีหน้าเรียบเฉยของเว่ยอวี่ เขาก็พลันคาดเดาอะไรบางอย่างได้ ราวกับมีน้ำเย็นถังหนึ่งราดลงมาจากศีรษะ
“ที่รัก” เขาเรียกเสียงเบา พยายามหาเรื่องชวนคุย “ยังไม่ออกไปเรียนเหรอ หรือวันนี้หยุด?”
เว่ยอวี่อ้าปาก “ฉันมีเรื่องอยากคุยกับคุณ”
ความเงียบทอดยาวไร้ขอบเขต ประหนึ่งเพลิงกองใหญ่ที่เผาความรักและความหวั่นไหวในวัยเยาว์จนไม่เหลือแม้แต่เศษซาก
ซางซวี่จิ่งพูดอะไรไม่ออก ได้แต่มองเว่ยอวี่อย่างเหม่อลอย ขอบตาค่อย ๆ แดงขึ้น
เว่ยอวี่ฝืนใจเริ่มต้นจากเรื่องที่อยู่ห่างไกลกัน “คุณก็รู้ว่าเราอยู่ห่างกันมาก ปกติฉันก็แทบไม่มีโอกาสกลับประเทศ แต่เรื่องนี้เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น ฉันยังต้องอยู่ที่นี่อีกนาน”
“ฉันยุ่งมาก ต้องทำการบ้านที่อาจารย์สั่ง ต้องอ่านหนังสืออีกหลายเล่ม แล้วก็ต้องทำความรู้จักเพื่อนใหม่...”
ที่จริงทั้งหมดเป็นเรื่องโกหก ขอแค่คิดจะวิดีโอคอลก็ย่อมหาเวลาได้เสมอ แต่จุดประสงค์ของเธอคือการเลิกกัน