ระหว่างทางกลับบ้านจากบริษัท เจียงหวยเฉิงหลับตาพักสายตา คิ้วขมวดเล็กน้อย เผยให้เห็นความเหนื่อยล้าจาง ๆ
เขาเป็นคนอดทนได้ดีและปรับตัวเก่ง เพียงแต่ทำงานต่อเนื่องไม่หยุดมาหลายวัน ก็ย่อมมีบ้างที่ร่างกายรับไม่ไหว
เขานวดหว่างคิ้วแล้วลืมตาขึ้น มองออกไปนอกหน้าต่าง และบังเอิญเห็นร่างคุ้นตาร่างหนึ่ง
รถแล่นไปข้างหน้าอย่างราบรื่น เขาหันไปมองตามสัญชาตญาณ คราวนี้เห็นชัดกว่าเดิม ข้างกายเธอยังมีคนแปลกหน้าอีกคน ผมสีเทา แต่งตัวไม่เป็นทางการ มือหิ้วกระเป๋าสีชมพูใบหนึ่ง ซึ่งดูขัดกับลุคเท่ ๆ ของผู้ชายคนนั้นตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างสิ้นเชิง
กระเป๋าสีชมพูใบนั้น เขาเพิ่งเห็นเมื่อเช้านี้เอง
ร่างทั้งสองถูกทิ้งไว้ข้างหลังอย่างรวดเร็ว ค่อย ๆ เล็กลงจนกลายเป็นจุดสองจุดเลือนราง ทว่ากลับค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นในใจของเจียงหวยเฉิง
เธอทำแบบนั้นได้ยังไง
ดวงตาของเจียงหวยเฉิงแสบระบม ความเหนื่อยล้ายิ่งทวีขึ้น
·
เว่ยอวี่ออกไปเที่ยวเล่นต่ออีกพักใหญ่ กว่าจะกลับถึงบ้าน คนรับใช้ก็พักผ่อนกันหมดแล้ว
เธอขึ้นบันไดหมายจะกลับห้อง แต่เหลือบเห็นว่าไฟในห้องหนังสือยังสว่างอยู่