เว่ยอวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่ได้ตอบอะไร
“ผมรู้ว่าเป็นคุณ” เจียงหวยเฉิงปล่อยถุงของขวัญใบหนัก ก่อนคว้าข้อมือเธอแล้วดึงจนเธอหันกลับมา
“แล้วเป็นฉันแล้วทำไม ฉันแค่ไม่ชอบหน้าคุณไม่ได้หรือไง?” เว่ยอวี่พยายามดึงมือออก แต่ก็ไม่สำเร็จ
เจียงหวยเฉิงสีหน้าเคร่งขรึม “คุณรู้ไหมว่าคนพวกนั้นเป็นคนยังไง รู้ไหมว่าปกติพวกเขาทำเรื่องอะไรบ้าง แล้วยังจะเข้าไปข้องเกี่ยวกับพวกเขาตามใจชอบอีกหรือ?”
สภาพแวดล้อมที่เขาเติบโตมาในวัยเยาว์ทำให้ได้คลุกคลีกับคนประเภทนี้ ที่พวกนั้นปฏิบัติต่อเธออย่างดี ก็เพียงเพราะเธอให้ผลประโยชน์มากพอ แต่การไปข้องเกี่ยวกับคนแบบนี้ สุดท้ายก็มีแต่เสียมากกว่าได้
มีของกินก็พอจะทำให้พวกนั้นสงบลงได้ แต่ถ้าไม่มีอะไรให้กิน เมื่อถูกต้อนจนมุม ก็ยากจะรับประกันว่าพวกนั้นจะไม่คิดทำเรื่องชั่วร้ายขึ้นมา
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณ?” เว่ยอวี่รู้สึกว่าคำถามของเขาช่างไร้เหตุผล
เจียงหวยเฉิงสูดหายใจลึก ทั้งโกรธแต่ก็ไม่มีที่ระบาย จึงได้แต่เตือนเสียงเย็น “อยู่ให้สงบ อย่าให้ผมรู้ว่าคุณยังไปมาหาสู่กับพวกนั้นอีก ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าผมไม่เตือน ผมจะบอกพ่อแม่ทุกเรื่องที่คุณทำ”