เว่ยอวี่รู้สึกหนังศีรษะชาวาบขึ้นมาทันที รีบหันกลับไปมอง แล้วก็เห็นร่างสูงเพรียวสง่างามนั่งอยู่ที่อีกฟากของศาลา ปลายนิ้วเรียวยาวราวหยกประคองถ้วยชาไว้ เห็นได้ชัดว่าเขามาถึงที่นี่ตั้งนานแล้ว
มุมนี้ ถ้าสวีเฮ่อเซิงอยู่ที่นี่ตั้งแต่แรก...
สถานการณ์ตรงหน้าทำให้เว่ยอวี่คาดไม่ถึง เธอรู้สึกกระอักกระอ่วนและลนลานราวกับทำเรื่องไม่ดีแล้วถูกจับได้ จึงจ้องอีกฝ่ายตาไม่กะพริบอย่างระแวดระวัง แถมยังลืมเรียกขานเขาไปเสียสนิท
“มารับลมที่นี่หรือ?” สวีเฮ่อเซิงถามเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
เว่ยอวี่ตั้งสติ ยืดตัวขึ้นอย่างไม่ทุกข์ร้อน แล้วยิ้มตอบ “อืม”
คิดไปคิดมา เธอตัดสินใจลองหยั่งเชิง รอยยิ้มหวานละมุนดูสนิทสนมขึ้นกว่าเดิม ก่อนจะอ้าปากพูด
พอเห็นเธอยิ้ม แววตาของสวีเฮ่อเซิงก็มีรอยยิ้มตามไปด้วย เขาถามพลางยิ้มว่า “จะชงชาให้ฉันสักถ้วยด้วยไหม?”
เว่ยอวี่หุบปากฉับพลัน
เธอร้อนใจอยู่บ้าง แต่ก็จนปัญญากับคนอย่างสวีเฮ่อเซิง สุดท้ายจึงหันหลังเดินจากไป
เดินจากไปแล้ว
แม้แต่แผ่นหลังยังดูเหมือนกำลังขุ่นเคืองอยู่เงียบ ๆ
สวีเฮ่อเซิงหัวเราะเบา ๆ
·
ระหว่างทางกลับ เจียงหวยเฉิงทำหน้าบึ้งตึง ไม่แม้แต่จะเหลือบมองเธอสักนิด
แต่เว่ยอวี่กลับห่อเหี่ยวยิ่งกว่าเจียงหวยเฉิงที่เพิ่งถูกตำหนิเสียอีก เธอก้มหน้า ครุ่นคิดว่าสวีเฮ่อเซิงจะเปิดโปงเธอหรือไม่