「คุณผู้หญิง เชิญทางนี้ครับ」
เจ้าของร้านหนุ่มเดินนำทางอยู่ข้างหน้า คอยหันกลับมามองเธอเป็นระยะ พอลงไปในห้องใต้ดินก็ยิ่งแสดงท่าทีเป็นห่วงอย่างยิ่ง เขาช่วยจับบันไดให้เธอ ทั้งยังยื่นมือมารองไว้หลวม ๆ กลัวว่าเธอจะพลาดตกลงมา
เว่ยอวี่สังเกตเห็น แต่ยังยืนกรานว่าเขาเสแสร้งแสดงความหวังดี เพื่อหลอกล่อเธอ
เจ้าของร้านบอกว่าห้องใต้ดินนี้ขุดไว้ตั้งแต่ครั้งที่ต้องหลบภัย ก่อนหน้านี้ไม่ได้ใช้มานานแล้ว ทว่าเว่ยอวี่กวาดตามองรอบ ๆ แล้วพบว่าที่นี่สะอาดอย่างน่าประหลาด ราวกับมีคนมาทำความสะอาดไว้ก่อนแล้ว
「ฉันยังไม่รู้เลยว่าคุณชื่ออะไร」เว่ยอวี่เอ่ยขึ้น จะเรียกเขาว่าเจ้าของร้านไปตลอดก็คงไม่ได้
ดวงตาเรียวยาวราวจิ้งจอกดูเหมือนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนหางตาจะยกขึ้นพร้อมรอยยิ้ม เขาตอบว่า「หมิงซู คุณผู้หญิงเรียกผมว่าหมิงซูก็พอครับ」
แซ่หมิงเหรอ? ไม่ค่อยได้ยินเท่าไรเลย
「คุณก็ไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณผู้หญิงหรอก ฉันชื่อเว่ยอวี่」เว่ยอวี่กล่าวอย่างมีมารยาท
เว่ย... อวี่
สองพยางค์กลิ้งวนอยู่บนปลายลิ้น ก่อนหลุดออกมาเป็นเสียงแผ่วเบา ราวกับเขาเขินอายและทะนุถนอมจนไม่กล้าเอ่ยออกมาตรง ๆ
「ผมได้ยินข่าวลือมาบ้าง」หมิงซูลองหยั่งเชิง「ว่า... คุณไม่ได้เต็มใจแต่งงานกับฟู่หลัวเท่าไรนัก」
「ใช่สิ」เว่ยอวี่พยักหน้า「ไม่อย่างนั้นฉันจะหนีออกมาทำไม」
แววตาของหมิงซูไหววูบ