แต่ทุกอย่างก็สายเกินไปแล้ว ต่อให้เสียใจตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์ เขาดื่มชาถ้วยนี้ลงไปแล้ว
เผยหวนก้มตาลง อารมณ์ในดวงตาปั่นป่วน ความโกรธกรุ่นอยู่ในอก
เว่ยอวี่ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ จึงเท้าคางมองริมฝีปากชุ่มชื้นของเขาอย่างชื่นชม
“ราวกับกุหลาบที่ยังมีหยาดน้ำค้างเกาะอยู่...” นางเอ่ยบรรยายให้ระบบฟัง ราวกับกวีที่ทั้งเชยทั้งติดดิน
ระบบจนปัญญา ได้แต่ยกมือปิดหู ไม่สนใจฟังนางวิจารณ์ริมฝีปากบุรุษ
เผยหวนหันกลับมาอย่างขุ่นเคือง ขอบถ้วยจรดลงบนริมฝีปากของเว่ยอวี่
“ดื่ม” เขาสั่งเสียงเข้ม ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
หากเขาถูกนางวางยาจนตายจริง ๆ นางก็ต้องตายตามเขาไปด้วย
เว่ยอวี่ไม่รู้เลยว่าเผยหวนกำลังคิดเรื่องแบบนี้อยู่ นางเหลือบมองน้ำชาในถ้วยที่เหลือเพียงครึ่งเดียว ก่อนจะมองริมฝีปากของเผยหวน แล้วส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้เขา
นางเข้าใจแล้ว นี่ก็แค่ลูกไม้ยั่วเย้าเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่ใช่หรือ จูบทางอ้อมเท่านั้นเอง
ที่จริงต่อให้จูบกันจริง ๆ นางก็ไม่ขัดข้อง อย่างไรนางก็ต้องเป็นพระสนมคนโปรดอยู่สามปี ชีวิตก็ควรมีความสุขบ้าง
เพียงแต่เผยหวนดูจะขี้อายไปหน่อย
เว่ยอวี่คิดพลางมองใบหูของเขาที่แดงระเรื่อ
นางวางมือลงบนมือของเผยหวน อาศัยมือเขายกถ้วยขึ้นดื่มน้ำชาที่เหลือจนหมด
เผยหวนอึ้งไปเมื่อเห็นนางดื่มอย่างไม่ลังเลและเด็ดขาด
“เจ้า...” เขาเอ่ยอย่างลังเลเพียงคำเดียว ก่อนกลืนคำที่เหลือลงคอ แล้ววางถ้วยชาไว้ข้าง ๆ
เขาคิดมากไปเองหรือเปล่า?
สายตาของเว่ยอวี่ติดตามมือเขาไป
มือของเขาช่างงดงาม นิ้วยาวเรียว ข้อนิ้วชัดเจน เส้นเลือดสีเขียวคล้ำจาง ๆ ที่หลังมือทอดตัวคดเคี้ยวราวกับสายน้ำ ไม่ว่าจะเป็นสีหรือรูปร่างก็ดึงดูดสายตาอย่างยิ่ง