พวกเขามาถึงปุ๊บ บรรยากาศก็พลันสะดุดลงทันที
หลังจากเงียบงันไปครู่หนึ่ง คนที่นั่งร่วมโต๊ะก็กลับมายิ้มแย้มอีกครั้ง ก่อนจะทักทายและเชิญพวกเขาไปนั่งตรงปลายสุดของโต๊ะ
เมิ่งจิงเหยียนไม่แม้แต่จะมอง ตอนที่ลุงใหญ่กับป้าสะใภ้ใหญ่ลุกขึ้นยืนอย่างเสียไม่ได้ เขาก็จูงเว่ยอวี่ไปนั่งตรงที่นั่งเดิมของทั้งคู่
นี่มันเร้าใจขนาดนี้เลยเหรอ
เว่ยอวี่รู้สึกประหม่าอยู่บ้าง แต่สีหน้ายังคงสงบนิ่ง เพียงอดไม่ได้ที่จะกระชับมือเมิ่งจิงเหยียนแน่นขึ้น อีกเดี๋ยวพวกเขาคงไม่ลงไม้ลงมือกันหรอกนะ?
เมิ่งจิงเหยียนมีสีหน้าเย็นชา ท่าทางชะงักไปเล็กน้อย
สีหน้าของป้าสะใภ้ใหญ่กับลุงใหญ่ตระกูลเมิ่งหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด
“จิงเหยียน ที่นั่งจัดตามลำดับอาวุโสนะ จะนั่งสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้” ป้าสะใภ้ใหญ่เตือน พลางกระตุกมุมปาก