“กำลังดูข้อความจากเพื่อนน่ะ” เว่ยอวี่ตอบปัด ๆ แล้วเปลี่ยนเรื่องอย่างแนบเนียน เธอนั่งตัวตรง ขยับห่างจากโต๊ะเล็กน้อยก่อนเอ่ยว่า “ฉันกินเสร็จแล้ว”
เมิ่งจิงเหยียนพยักหน้า หยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวราวหิมะขึ้นมาเช็ดนิ้วให้สะอาด ก่อนลุกขึ้นตามเธอ
วันนี้เว่ยอวี่ไม่มีอารมณ์จะทำอะไรเลย เธอจึงเอ่ยขึ้นตัดขั้นตอนตามปกติ “ฉันเหนื่อยนิดหน่อย วันนี้ไม่ไปเดินเล่นแล้วนะ”
เมิ่งจิงเหยียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเห็นด้วยกับความคิดของว่าที่ภรรยา
เดิมทีเมิ่งจิงเหยียนตั้งใจจะขับรถไปส่งเว่ยอวี่กลับบ้าน แต่ก่อนที่พวกเขาจะสตาร์ตรถ ก็มีสายโทรศัพท์จากทางคุณย่าตระกูลเมิ่ง โทรมาเรียกให้กลับไปที่บ้านเก่าสักรอบ ดูเหมือนมีเรื่องต้องหารือกัน
เว่ยอวี่ได้ยินจากปลายสายว่าอยากให้เธอไปด้วย
เมิ่งจิงเหยียนมองเธอเป็นเชิงถามว่าเธอคิดอย่างไร