ดวงตาหงส์มองใครก็ราวกับมีตะขอเกี่ยว ชวนให้หลงใหลอย่างยิ่ง
“แบ่งกันคนละครึ่งเถอะ” เขารีบหักแผ่นแป้งย่างชิ้นสุดท้ายออกเป็นสองส่วน ลองกะดูแล้วเห็นว่ายุติธรรมดี จึงวางครึ่งหนึ่งลงในจานของเว่ยอวี่
เห็นเว่ยอวี่ยังคงเงียบ ส่วนเมิ่งจิงเหยียนก็เริ่มจ้องมองเขาอย่างอันตราย เขาจึงไม่กล้ากินต่อ ได้แต่หันไปอ้อนวอนเว่ยอวี่อย่างน่าสงสาร “ขอร้องล่ะ”
ตอนนั้นเองเว่ยอวี่ถึงสังเกตเห็นกองกระดูกในจานกระดูกของเขา...ดูท่าเขาจะกินไปไม่น้อยเหมือนกัน
“แล้วแต่คุณ” เว่ยอวี่ทำได้เพียงตอบเช่นนี้
เมิ่งอวี่ถึงได้หยิบแผ่นแป้งย่างขึ้นมากัด เสียงกรอบดังชัด เว่ยอวี่มองไม่ออกว่าเขาไม่รู้จักอ่านสีหน้าคนอื่นจริง ๆ หรือจงใจทำเป็นไม่รู้เพราะมีคนหนุนหลัง