ยามเสิ่นจืออี้กลับไป เว่ยอวี่ยังไม่ได้รับข่าวนี้
พอดีกับถึงเวลาเปลี่ยนเวร มีคนมารับช่วงงานของนาง นางจึงได้เลิกงานเสียที
นางกระโดดลงจากขื่อ ย่องออกไปอย่างเงียบเชียบ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม ไม่รู้ว่ากำลังคิดเรื่องน่ายินดีอะไรอยู่
เสิ่นจืออี้เหลือบมองนางแวบหนึ่ง อีกเดี๋ยวยังจะยิ้มออกอีกหรือไม่?
ตอนเว่ยอวี่ออกไป นางบังเอิญเห็นนางกำนัลกำลังเก็บขนมที่ยังไม่ได้แตะบนโต๊ะไป
นางมองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็มองอีกครู่หนึ่ง
คนที่เข้าออกห้องด้านในได้ล้วนเป็นคนที่เสิ่นจืออี้ไว้วางใจ ต่างรู้ว่ามีองครักษ์ลับอยู่ เว่ยอวี่จึงไม่ต้องปิดบังต่อหน้านาง
“คุณหนูเว่ย มีอะไรหรือเจ้าคะ?” นางกำนัลถาม
เว่ยอวี่ถามว่า “เขาไม่กินหรือ?”
นางกำนัลอ้าปากเหมือนจะพูด แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยอะไร เพียงยิ้มให้นาง คล้ายมีบางคำที่พูดตรง ๆ ไม่ได้ แล้วกระซิบถามว่า “อยากกินหรือไม่?”
“ได้หรือ?” เว่ยอวี่ปากถาม แต่ยื่นมือออกไปแล้ว
“ได้สิ เดิมทีก็ต้องเอาไปทิ้งอยู่แล้ว” แรก ๆ พวกนางยังแบ่งกันกินลับ ๆ แต่พอทำบ่อยเข้า ก็เบื่อเสียแล้ว วางไว้ตรงนั้นจนไม่อยากกินอีก
เว่ยอวี่จึงหยิบขนมมา 2 ชิ้นด้วยดวงตาโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์ นางกำนัลเห็นว่านางถือได้ไม่มาก ก็หยิบผ้าเช็ดหน้าของตนออกมา ห่อเพิ่มให้อีกหลายชิ้น