เว่ยอวี่ก็ไม่ได้เกรงใจ มือที่ไร้ที่วางขยับสะเปะสะปะ ก่อนจะคว้ามืออีกข้างของเขาไว้
สัมผัสแปลกใหม่ หยาบกระด้างอยู่บ้าง
เธอวางมือลงบนมือเขา บีบเบา ๆ แม้จะมึนงง แต่ก็ยังรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล จึงถามว่า “คุณ...คุณเป็นใคร?”
จิงเสวี่ยเม้มริมฝีปาก แค่ถูกสัมผัสเพียงครู่เดียว ผิวบริเวณนั้นก็ร้อนผ่าวราวกับถูกแผดเผา
“ผม...” เขาลังเลเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยสีหน้าเรียบเฉยและน้ำเสียงสงบนิ่ง “เป็นชายรับใช้คนต่อไปของคุณ”
เขาพูดพลางโอบเว่ยอวี่พาเดินไป จองห้องชั้นดีสักห้อง แล้ววางเธอลงบนเตียง
“ชายรับใช้...” เว่ยอวี่ผ่อนคลายลง เธอพอจำได้ลาง ๆ ว่าตัวเองหาชายรับใช้หน้าตาดีแถมน่ารักมาคนหนึ่ง จึงพึมพำเรียก “อันอัน”
จิงเสวี่ยยืนอยู่ข้างเตียง ไม่ได้ทำอะไรอีก เพียงมองเธอนอนกะพริบตาปริบ ๆ อยู่บนเตียง
เขาสวมชุดรัดรูปสีดำ แขนเสื้อแคบและคาดเอว เผยให้เห็นรูปร่างอย่างชัดเจน ไหล่กว้าง เอวสอบ หุ่นสูงเพรียว ผมยาวรวบสูง ปลายผมสะบัดขึ้นเล็กน้อย
หากออกไปสังหารคนตามปกติ เขาจะใช้ผ้าคลุมหน้าสีดำปิดครึ่งใบหน้า เผยเพียงดวงตาคมกริบเย็นเยียบ ทว่าใสกระจ่างงดงามคู่นั้น
แม้เขาจะพูดเช่นนั้น และในใจอาจมีความคิดเช่นนั้นจริง แต่พอมาถึงขั้นนี้ เขากลับลังเลขึ้นมา