“ที่เจ้าพูดเป็นความจริงหรือ?” ร่างของเผยหวนสั่นไหวเล็กน้อย เขาเผลอยื่นมือไปจับโต๊ะด้านหลังไว้
ในใจเขาไม่เชื่อว่าเว่ยอวี่จะเป็นคนแบบนั้น ทว่าช่วงนี้ปฏิกิริยาของนางชวนให้คิดมากจนอดไม่ได้
นางมักจะออกไปตั้งแต่ฟ้าสาง หายหน้าไปทั้งวัน กว่าจะรอให้นางกลับมาได้ นางก็กลับมามือเปล่า แถมยังไม่ยอมปริปากเล่าเรื่องข้างนอกสักคำ
พอตกกลางคืน เผยหวนอยากกอดนางสักหน่อย แต่นางกลับกอดผ้าห่มหลับไปเสียแล้ว
ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เองหรือ...
เพราะไม่สนใจเขาแล้ว จึงไม่ใส่ใจ แม้แต่จะทอดสายตามองเขาก็ยังขี้เกียจ
เผยหวนรู้สึกเพียงว่าหัวใจเย็นเยียบไปหมด
·
เพราะถูกคนสะกดรอยตาม วันนี้เว่ยอวี่จึงไม่กล้ากลับไปที่เรือนน้อยของตน นางเดินเล่นข้างนอกไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะกลับเข้าวัง
นางกลับมาเร็วกว่าปกติ เดิมทีคิดว่าเผยหวนคงกำลังจัดการงานราชการอยู่ในตำหนักเฉิงเทียน ใครจะรู้ว่าพอเดินเข้าไปกลับเห็นเขานั่งอยู่ตรงนั้น สีหน้าอ่านอารมณ์ไม่ออก ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับชวนให้รู้สึกวังเวงเย็นเยียบ จนนางอดขนลุกไม่ได้
เว่ยอวี่ชะงักไป ก่อนจะถามว่า “เจ้ารอข้าอยู่ตลอดเลยหรือ?” พลางยื่นมือโอบคอเขาอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วนั่งลงบนตัก
เผยหวนไม่พูดอะไร เพียงก้มตาลง
“เจ้าเป็นอะไรไป?” เว่ยอวี่เพิ่งนึกได้ว่าตนไม่ได้ใส่ใจเขามานานแล้ว “มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือ? อารมณ์ไม่ดีหรือเปล่า?”
เผยหวนไม่ตอบ นางจึงยกมือประคองใบหน้าเขา เชยคางให้ทั้งสองสบตากัน