เว่ยอวี่ตั้งตัวไม่ทัน สมองว่างเปล่า ลืมไปเสียสนิทว่าต้องทำอะไร
ใบหน้าของอวิ๋นไต้แดงระเรื่อด้วยความเขินอาย ทว่าเขายังคงแนบริมฝีปากกับเว่ยอวี่ คลอเคลียไม่ยอมห่าง
เว่ยอวี่แทบกลั้นหายใจ ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร ในที่สุดเธอก็ได้ยินเสียงเว่ยจี้สะบัดแขนเสื้ออย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนหมุนตัวเดินจากไป
บางทีมันอาจเป็นเวลาเพียงสั้น ๆ แต่เพราะความรู้สึกในใจ เวลาจึงดูยาวนานเป็นพิเศษ
จะว่าอย่างไรดี เดิมทีเธอคิดว่าตัวเองคงเป็นภรรยาหลวงที่หลับใหลอยู่เฉย ๆ ใครจะคิดว่ากลับกลายเป็นผู้มีส่วนร่วม ทั้งยังไม่ได้นอนหลับด้วย ไม่รู้เหมือนกันว่าเว่ยจี้รู้สึกอย่างไรบ้าง
โชคดีที่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับภารกิจ
เว่ยจี้บังเอิญมาเห็นภาพนั้นเข้า ในใจก็ย่อมไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง เธอไม่เคยคิดเลยว่าอวิ๋นไต้ซึ่งดูเย็นชาและสำรวมตัวเช่นนั้น ลับหลังกลับสำส่อนถึงเพียงนี้
น้องสาวแสนเชื่อฟังและไร้เดียงสา ก่อนแต่งงานก็ไม่เคยทำอะไรเหลวไหล พออวิ๋นไต้ยั่วยวนเสียขนาดนั้น เธอจะหักห้ามใจไม่อยู่ก็เป็นเรื่องธรรมดา
จะโทษก็ต้องโทษอวิ๋นไต้ที่ไม่รู้จักสำรวม ทั้งยังพาน้องสาวของเธอให้หลงระเริงไปกับความสำราญทางโลก นางเพิ่งแต่งชายรับใช้เข้าบ้านมาเพียงคนเดียว หากเป็นอย่างนี้ต่อไป ร่างกายจะทรุดโทรมเอาได้
เว่ยจี้กลัดกลุ้มอยู่ในใจ
เว่ยอวี่ไม่รู้เลยว่าพี่สาวแท้ ๆ กำลังคิดอะไรอยู่ เธอเพียงพบว่าอวิ๋นไต้ไม่ได้รังเกียจเธอเหมือนในบทละคร กลับเอาแต่ใจจดจ่ออยู่กับพี่สาวของเธอ
เธอไม่ได้จูบอวิ๋นไต้อีก
อวิ๋นไต้ไม่เข้าใจเจตนาของเธอ แต่ก็เชื่อฟังดี เขาเอาแก้มมาถูไถแก้มเธอเบา ๆ แสดงความสนิทสนม