“ไม่ใช่สิ พวกคุณกำลังคิดอะไรกันอยู่?” เว่ยอวี่ถามอย่างไม่รู้สึกรู้สา
เพื่อนร่วมห้องดูเหมือนจะยังไม่ค่อยเชื่อ
จากนั้นเว่ยอวี่ก็ได้รับภารกิจหลักใหม่
“ระหว่างเรียนมหาวิทยาลัย ให้คบหากับซางซวี่จิ่งเป็นเวลาอย่างน้อย 1 ปี เมื่อทำภารกิจสำเร็จจะได้รับ 100 คะแนน หากภารกิจล้มเหลวจะถูกหัก 100 คะแนน เวลาที่เหลือ: 3 ปี”
ตั้ง 3 ปีแน่ะ ถ้าอยากยื้อเวลา ก็แค่คบกันตอนปี 4 ก็พอแล้ว
งั้นก็ยังไม่ต้องรีบร้อน
เว่ยอวี่คิด
·
ตอนเช้ารับชุดฝึกทหารเสร็จ ตอนบ่ายก็ได้รับแจ้งให้ไปรวมตัวกันที่สนามกีฬา มีการประชุมปลุกใจสั้น ๆ และวันรุ่งขึ้นก็จะเริ่มฝึกทหารแล้ว
ในบรรดาสิ่งที่เว่ยอวี่ชอบ มีกิจกรรมกีฬาอยู่ไม่มาก ปกติก็ออกกำลังกายไม่ค่อยพอ แค่ยืนท่าตรง 10 นาทีก็ทำเอาเธอเหนื่อยแทบแย่
ยังดีที่เมื่อถึงเวลาพัก ผู้ฝึกสอนจะเป่านกหวีด ให้ทุกชั้นปีหยุดพักพร้อมกัน
เว่ยอวี่ขยับไปนั่งใต้ร่มไม้ ดื่มน้ำพลางดูโทรศัพท์ แล้วก็เห็นซางซวี่จิ่งส่งข้อความมาถามว่าเธออยากได้แผ่นแปะเย็นไหม
“เอาสิ” ราวกับได้เห็นยาช่วยชีวิต เว่ยอวี่รีบถาม “คุณอยู่ที่ไหนเหรอ?”
ซางซวี่จิ่งไม่ตอบ ไม่รู้ว่าไม่เห็นข้อความหรือเปล่า
เว่ยอวี่ถอนหายใจ
“เหนื่อยแล้วเหรอ? มาพิงฉันสิ” เพื่อนร่วมห้องตบไหล่ตัวเองแรง ๆ เธอออกกำลังกายเป็นประจำ เวลาลงแรงจึงเห็นแนวกล้ามเนื้อบนแขน ดูพึ่งพาได้ไม่น้อย
เว่ยอวี่จึงเอนตัวเข้าไปพิง ก้มหน้ามองมดตัวเล็ก ๆ บนพื้น
จู่ ๆ หน้าผากก็เย็นวาบ จากนั้นก็มีนิ้วมือกดลงบนหน้าผากเธอผ่านแผ่นเย็นนุ่ม ความร้อนอบอ้าวในหน้าร้อนพลันจางหายไปทันที
เว่ยอวี่เบิกตากว้างอย่างประหลาดใจ เงยหน้าขึ้นก็เห็นซางซวี่จิ่งที่เดินตามมาหา
“ฉันยังไม่ได้บอกคุณเลยว่าอยู่ที่ไหน นึกว่าคุณไม่เห็นข้อความเสียอีก” เธอพูด
ดวงตาดำขลับแวววาวราวกับไข่มุกดำมองเขาอย่างดีใจ แสงแดดสายหนึ่งลอดผ่านช่องใบไม้ ตกลงบนใบหน้าของเธอพอดี เงาแสงระยิบระยับดูราวกับภูตตัวน้อยที่ซุกซน