ซางซวี่จิ่งถือกระเป๋าเดินทางออกมาจากลิฟต์ด้วยมือข้างเดียว ล้อลากครูดกลิ้งไปบนพื้นกระเบื้อง ทันใดนั้นก็มีเสียงเปิดประตูดังขึ้น
แสงจากในห้องลอดออกมาตามช่องประตูก่อน จากนั้นเสียงใสกังวานของหญิงสาวก็ตามออกมา «เร็วเข้า รถที่เรียกไว้ใกล้จะถึงแล้ว»
«มาแล้ว ๆ» เสียงที่ฟังดูไม่ค่อยคุ้น คล้ายกับเสียงที่ได้ยินจากในโทรศัพท์
คงเป็นเพื่อนของเธอ ซางซวี่จิ่งคิด
ประตูถูกดึงเปิดเข้าด้านใน แสงบนพื้นกระเบื้องสะอาดพลันไหววูบ ซางซวี่จิ่งเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว สีเหลืองมะนาววาบเข้ามาในสายตา
พูดตามตรง ภาพจำของซางซวี่จิ่งที่มีต่อเว่ยอวี่ยังคงหยุดอยู่ในช่วงมัธยม เธอสวมชุดนักเรียนสีฟ้าสลับขาวเรียบง่าย นั่นเป็นเสื้อผ้าที่เธอสวมบ่อยที่สุด แม้แบบจะเชยไปหน่อย แต่เมื่ออยู่บนตัวเธอกลับดูสดใสสวยงามแตกต่างจากคนอื่น
ภาพจำพลิกตาลปัตรฉับพลัน ความงามของเธอทำเอาเขาตะลึงไปเลย
เธอสวมกระโปรงทรงดอกตูมแขนกุด เผยให้เห็นเรียวแขนขาวผ่อง กระโปรงช่วงไหล่แคบ ชายบาน ยาวถึงกลางต้นขา ทรงที่สอบเข้าด้านในดูคล้ายดอกตูมที่ยังไม่ผลิบานจริง ๆ
กล้องโพลารอยด์ห้อยอยู่ที่ลำคอ ดูท่าคงจะออกไปถ่ายรูป ข้อมือพาดริบบิ้นสีขาวไว้ ส่วนเท้าสวมรองเท้าบูตสั้นสีน้ำตาล ดูประณีตสะดุดตา
หัวใจเริ่มเต้นเร็วขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้
«ซางซวี่จิ่ง ทำไมกลับมาแล้วล่ะ ทั้งที่เพิ่งออกไปเที่ยวได้แค่สองวันเอง?» เว่ยอวี่ถามอย่างสงสัย
«ไม่มีอะไรน่าสนุก» ซางซวี่จิ่งตอบอย่างใจเย็น «เธอจะออกไปข้างนอกเหรอ?»