เสิ่นจืออี้พยายามหาทางจัดการเรื่องนี้
เขาออกคำสั่งว่า “ส่งจดหมายฉบับนี้ไปให้รัชทายาทองค์ที่หก อย่าเข้าทางประตูหน้า”
เงาดำสายหนึ่งปรากฏขึ้น รับจดหมายฉบับนั้นแล้ววูบหายไป ไม่มีใครสังเกตเห็น นอกจากเสิ่นจืออี้
สายตาคู่นั้นยังคงจับจ้องอยู่
เสิ่นจืออี้นั่งลงหน้าโต๊ะหนังสือ ขณะกำลังจะจับพู่กัน เขาก็เอ่ยขึ้นกะทันหันว่า “ไปหาพ่อบ้าน แล้วไปเอาหมึกใหม่จากห้องเก็บของมา”
มีคนรับคำว่า “ขอรับ” แล้วออกจากห้องหนังสือไป ทว่าความรู้สึกว่าถูกจับจ้องก็ยังไม่หายไป
ในห้องมีองครักษ์เงาทั้งหมดสี่คน เสิ่นจืออี้ส่งออกไปแล้วสองคน ยังเหลืออีกสองคน
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนออกคำสั่งอีกครั้ง “ให้คนหนึ่งออกไปคอยจับตาความเคลื่อนไหวขององค์ชายรอง”
อีกคนวูบหายไป
เหลือเพียงเจ้าของสายตาคู่นั้นที่ยังอยู่ในห้อง
เสิ่นจืออี้สูดหายใจเข้าลึก ๆ คิดว่านี่คงเป็นโอกาสที่สวรรค์ประทานมาให้ฝึกจิตใจและความอดทน เขาจึงจับพู่กันฝึกเขียนอักษร ทว่าไม่รู้เพราะเหตุใด กลับรู้สึกว่าสายตาคู่นั้นยิ่งชวนให้รับรู้ถึงการมีอยู่มากขึ้นทุกที
ในที่สุดเขาก็วางพู่กัน ลุกขึ้น แล้วเดินไปหาเจ้าของสายตาคู่นั้นตามความรู้สึก ตั้งใจจะจับตัวออกมา