แถมไม่ได้มีแค่จูบเท่านั้น เธอยังใช้เขี้ยวเล็กแหลมกัดเนื้อบริเวณนั้นของเขาด้วย
จี้เยี่ยนสัมผัสได้ถึงแรงขบเคี้ยวของฟันเธอ เจ็บนิดหน่อย แต่ไม่ได้ทำให้รู้สึกทรมาน
เสิ่นหวยเซี่ยกลับมาจากห้องน้ำ ก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าบริเวณที่เว่ยอวี่อยู่ถูกกั้นเอาไว้ ชายสองคนที่ดูเหมือนบอดี้การ์ดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ พร้อมขอให้เธอไปนั่งรอสักครู่ที่อื่น
เสิ่นหวยเซี่ยไม่รู้จักพวกเขา จึงอดเป็นห่วงไม่ได้ พอคิดจะเข้าไปก็ถูกขวางไว้ เธอเลยตะโกนเรียกเสียงดัง
เว่ยอวี่ได้ยินคนเรียกชื่อตัวเอง จึงยอมปล่อยปาก
จี้เยี่ยนยิ้มมุมปาก เอ่ยถามอย่างสุภาพว่า “ตรงนี้ยังต้องการอีกไหม?”
เว่ยอวี่ผลักเขาออก แล้วเดินหน้าตายออกไป “ฉันจะกลับแล้ว”
จี้เยี่ยนยืนอยู่กับที่ รอยเปียกบนใบหน้าสัมผัสอากาศจนยิ่งรู้สึกชัดเจนขึ้น เขาไม่ได้รั้งเธอไว้ เพียงถามอย่างใส่ใจว่า “จะมาอีกเมื่อไหร่?”
“ว่างเมื่อไหร่ค่อยว่ากัน” เว่ยอวี่ตอบอย่างคลุมเครือ
“เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?” เสิ่นหวยเซี่ยอดเป็นห่วงไม่ได้ เธอดึงเว่ยอวี่มาถามเสียงเบา
เว่ยอวี่เล่าเรื่องที่บังเอิญเจอจี้เยี่ยนให้ฟังคร่าว ๆ แต่ไม่ได้บอกเรื่องที่ตัวเองเผลอใจจนขาดสติ เดิมทีเธอไม่ได้คิดจะจูบเขา ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงได้...
เฮ้อ เขายั่วเธอก่อน เธอก็ช่วยไม่ได้เหมือนกัน
ตอนจี้เยี่ยนกลับไป เขาบังเอิญเจอเหวินฉีพอดี
“บนหน้าคุณ...” เหวินฉีชะลอฝีเท้าลง แล้วถามเสียงนุ่ม
จี้เยี่ยนไม่ได้คิดจะปิดบังรอยประทับบนใบหน้าเลยสักนิด “อ้อ” เขาทำท่าราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ ก่อนพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “เผลอโดนกัดน่ะ”