เว่ยอวี่ปรับตัวกับชีวิตที่ไม่มีใครส่งอาหารมาให้ได้อย่างรวดเร็ว เธอไปถามเพื่อนจนได้รายชื่อร้านอาหารอร่อย ๆ มาหลายร้าน พอมีเวลาก็แวะไปกินให้หายอยาก
เธอยังเรียนวิธีทำกับข้าวจานเล็ก ๆ มาจากพ่อด้วย แม้รสชาติที่ทำออกมาจะไม่อร่อยเท่าที่บ้าน แต่ก็กินกับข้าวได้ดี
เธอยังพบขนมอร่อย ๆ หลายอย่างในซูเปอร์มาร์เก็ตด้วย ที่จริงแล้วอาหารแถบนี้ไม่ได้ขาดแคลนขนาดนั้น บางอย่างก็รสชาติดีทีเดียว
เพียงแต่ตอนแรกเธอยุ่งเกินไปจนไม่มีเวลาตระเวนหาของอร่อย ต่อมาซางซวี่จิ่งก็มักส่งของมาให้เธอเป็นกอง เธอเลยขี้เกียจออกไปหาอะไรเองจนเคยชินกับการกินของที่เขาส่งมา
เว่ยอวี่ย้ายไปอยู่ที่ใหม่ด้วย
บ้านหลังเดิมสภาพแวดล้อมไม่ค่อยดีนัก มีห้องหนึ่งที่ฝนตกทีไรก็รั่วซึม ตู้เย็นเก่าจนไฟดับอยู่บ่อย ๆ ส่วนเจ้าของบ้านเป็นลุงอารมณ์ร้อนที่ชอบดื่มเหล้า พูดเรื่องเหล่านี้กับเขาก็เหมือนไม่ได้พูด
อีกอย่าง พัสดุที่เว่ยอวี่สั่งมักถูกส่งไปให้เจ้าของบ้านที่อยู่ชั้นล่าง ทุกครั้งเธอต้องคอยดูสถานะพัสดุแล้วไปตามหาที่บ้านเขาถึงจะได้ของคืน
ครั้งหนึ่งเธอสั่งเครื่องปรุงไว้ แต่กว่าจะไปเอาก็ผ่านไปหลายวัน พอค้นหาอยู่นานก็ไม่เจอ สุดท้ายกลับพบเครื่องปรุงที่ถูกใช้ไปแล้วในครัวของเจ้าของบ้าน
“ผมนึกว่านั่นเป็นของที่ผมซื้อมา” เจ้าของบ้านพูดเสียงอ้อแอ้เพราะเมา