ฟู่หลัวโน้มตัวเข้ามา เว่ยอวี่พลันหลับตาปี๋
แต่ฟู่หลัวเพียงขยับเข้ามาใกล้ แล้วหัวเราะเบา ๆ ข้างหูเธอ เว่ยอวี่ลืมตาขึ้นอย่างงุนงง ก่อนฟ้องระบบในหัว ใบหน้าดูคับข้องใจราวกับแมวที่เห็นปลาอยู่ตรงหน้าแต่กลับกินไม่ได้ เธอพูดอย่างขุ่นเคืองว่า “เขายั่วฉัน”
ระบบถอนหายใจยาว ก่อนปิดการมองเห็นของตัวเอง
เธอหายใจแรงขึ้น ปลายนิ้วกำแน่นอยู่ในฝ่ามือ ดวงตาจ้องกล้ามเนื้อช่วงบนของฟู่หลัวอย่างขุ่นเคือง ร่างกายยังดื้อดึงไม่ยอมแพ้ แต่สีหน้าเล็ก ๆ นั้นกลับน้อยใจเสียเหลือเกิน
แก้มพองกลมเหมือนซาลาเปานุ่มนิ่ม ชวนให้คนอยากกัดสักคำ
ฟู่หลัวยังไม่ได้กัด เขาจูบเปลือกตาของเจ้าก้อนน้อยขี้น้อยใจก่อน ปลอบจนเธอหายโกรธไปบ้างแล้วจึงค่อยเริ่มกัด
แสงอรุณเพิ่งจับขอบฟ้า ทั้งคู่ก็อิ่มเอมใจเป็นพิเศษ
เว่ยอวี่ง่วงจนแทบลืมตาไม่ขึ้น แต่ยังจำได้ว่าต้องกระซิบข้างหูฟู่หลัวว่า “ฉันไม่ชอบเลยที่คุณทำแบบนี้กับฉัน”
ตอนใช้เขาทำไมไม่พูดแบบนี้ล่ะ เจ้าตัวแสบ พอเสร็จแล้วก็เขี่ยทิ้งเลยนะ
เธอมัวแต่เพลิดเพลินจนเหนื่อยล้า หลับตาแน่น ฟู่หลัวอารมณ์ดีจึงไม่คิดจะถือสาอะไรนัก
เขาคิดว่า ภรรยาคงชอบร่างกายของเขาอยู่บ้าง
.
ก่อนจะถูกจับกลับมา เว่ยอวี่ก็กังวลอยู่แล้วว่าฟู่หลัวจะคุมเข้มเธอมากกว่าเดิม จนเธอไม่มีโอกาสหนีอีกเป็นครั้งที่สอง
แต่พอตื่นขึ้นมา เธอกลับพบว่าฟู่หลัวสั่งให้คนที่คอยตามเธอถอนตัวไปแล้ว
คนที่แต่ก่อนคอยวนเวียนอยู่รอบตัวเธอเหมือนจู่ ๆ ต่างก็มีเรื่องของตัวเองให้ทำ เว่ยอวี่ออกไปข้างนอกอีกครั้ง ก็ไม่มีใครคอยตามประกบโดยเฉพาะ บรรดาคนรับใช้เห็นเธอก็เพียงทักทายเท่านั้น