เว่ยไป๋ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ จนได้ยินเรื่องราวทั้งหมด กอดอกมองสามีผู้ถูกทอดทิ้งด้วยสายตาเห็นใจ ช่างเป็นดังคำกล่าวที่ว่า ได้ยินแต่เสียงหัวเราะของคนใหม่ แล้วใครจะได้ยินเสียงร่ำไห้ของคนเก่ากันเล่า
บุรุษเราต้องรักตัวเองให้มาก อย่าได้เป็นอย่างองค์รัชทายาทที่ยังไม่มีแม้แต่สถานะ กลับปล่อยให้คนจูบอย่างคลุมเครือเช่นนี้
ตอนนี้เป็นอย่างไรเล่า
พี่อวี่บอกตัดสัมพันธ์ก็หันหลังให้ทันที ถูกรองผู้ตรวจการใหญ่ที่ชวนให้คนเคลิบเคลิ้มผู้นั้นสะกดใจ แล้วตามเขาไปเสียแล้ว องค์รัชทายาทอยากทวงความเป็นธรรมยังไม่มีเหตุผลให้เอ่ยปากด้วยซ้ำ
เว่ยอวี่ตามซูเยี่ยนไปกินข้าวที่ร้านอาหาร
เต้าหู้ผัดน้ำมันกุ้งสีทองอร่ามหอมกรุ่น ปลาจื่อซูต้มสองครั้งรสสดหอมเข้าเนื้อ เป็ดแปดสมบัติเนื้อนุ่มเปื่อยชุ่มบำรุง ไก่ตุ๋นเห็ดเนื้อนุ่มมันหอม ห่านย่างหนังกรอบเนื้อนุ่ม และรังนกห้าสิริมงคลรสหวานหอมชวนลิ้มลอง
อาหารจวนองค์รัชทายาทที่จริงก็ไม่เลว แต่บรรยากาศกลับต่างกัน การออกมากินข้างนอกดูเหมือนจะหอมอร่อยกว่าอยู่หน่อย
พวกเขามาที่หอสุราเลื่องชื่อแห่งหนึ่งในเมืองหลวง แถมยังสั่งแต่เมนูชั้นดี โดยเฉพาะรังนกที่ราคาแพงเป็นพิเศษ เงินเดือนของซูเยี่ยนเดือนละ 45 ตำลึง มื้อนี้มื้อเดียวก็หมดไปกว่า 7 ตำลึงแล้ว