เว่ยอวี่เพิ่งตระหนักได้ว่า นี่คือไดอารีของเธอเอง
เธอพอจำได้ลาง ๆ ว่าช่วงใกล้สอบเข้ามหาวิทยาลัย ตอนนั้นต้องย้ายหนังสือไปมาทั่วทุกที่ ไดอารีเล่มนี้คงถูกเธอทิ้งไว้ในห้องเรียนเก่า แต่ตอนนี้มันกลับมาอยู่ที่นี่ ในห้องของซางซวี่จิ่ง แถมยังตั้งอยู่ในตู้โชว์ที่เปิดไฟส่องสว่างเสียด้วย
ราวกับเป็นงานศิลปะชิ้นหนึ่ง...
ความกระดากอายอย่างบอกไม่ถูกผุดขึ้นมา มีเพียงเธอที่รู้ว่าข้างในเขียนแต่เรื่องที่กินอะไรดื่มอะไรในแต่ละวัน ไม่อย่างนั้นก็เป็นจินตนาการแสนสวยงามเกี่ยวกับวันหยุด
อย่างเช่น พอหยุดแล้วอยากกินไอศกรีมรสพีชเหลืองสามลูก หรือหวังว่าจะได้กลับบ้านเร็ว ๆ จะได้ทำการบ้านเสร็จแล้วดูทีวีของตัวเอง
ถึงจะเขียนเรื่องไว้มากมาย แต่ตอนที่ทำหายเธอก็ไม่ได้ร้อนใจ เพราะในนั้นไม่ได้เขียนชื่อเอาไว้