เว่ยอวี่นั่งลงบนโซฟาเดี่ยวในห้อง เท้าคางพลางกวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างเหม่อลอย
สายตาของซางซวี่จิ่งเคลื่อนตามสายตาเธอ พอเห็นตู้โชว์กระจกใสบางตู้ หัวใจของเขาก็พลันเต้นกระตุกแรง
“เบื่อไหม?” จู่ ๆ เขาก็เอ่ยขึ้นด้วยความรวดเร็ว ราวกับต้องการกลบเกลื่อนบางอย่าง ก่อนยัดเครื่องเล่นเกมพกพาใส่มือเว่ยอวี่ “เล่นนี่ไหม ในนี้มีเกมเยอะเลย”
เว่ยอวี่รับมาดู เขาจึงถอนหายใจโล่งอก รู้สึกว่าห้องนี้ดูเรียบง่ายเกินไป จึงบอกเว่ยอวี่ไว้คำหนึ่งแล้วเดินออกไป
ตอนกลับเข้ามาอีกครั้ง เขาถือเครื่องดื่มเย็นมาสองแก้ว วางลงแล้วก็ออกไปอีกรอบ ก่อนจะกลับมาพร้อมขนมหวานอีกหลายอย่าง
ทั้งสองเล่นเกมอยู่ในห้องเกือบสองชั่วโมง เว่ยอวี่คอยดูเวลา พลางฟังเสียงพูดคุยหัวเราะจากด้านนอกผ่านหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้ ใกล้ถึงเวลาลงไปแล้วใช่ไหมนะ?