น่าอึดอัดชะมัด
จิตสำนึกของเว่ยอวี่กอดรัดกับระบบแน่นหนึบ อึดอัดจนแทบอยากขุดพื้นด้วยนิ้วทั้งห้า
พอกอดกันเสร็จก็เริ่มโยนความผิดให้กัน เว่ยอวี่โมโหจนพูดว่า “ทำไมไม่บอกฉันให้เร็วกว่านี้ว่าเขาไม่ใช่พระเอก?”
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง ฉันแค่พอจำได้ลาง ๆ ว่าพระเอกไม่ได้ผมทองตาสีฟ้า เลยไปตรวจข้อมูลของพระเอกดู ข้อมูลพวกนั้นต้องกดเข้าไปดูเอง ไม่ได้เด้งขึ้นมาให้เห็นอัตโนมัติ ฉันจะไปตรวจตอนที่เห็นว่ามีอะไรผิดปกติเท่านั้น...”
ระบบสังเกตสีหน้าของเว่ยอวี่ น้ำเสียงยิ่งพูดก็ยิ่งเบาลง สุดท้ายก็ยอมแพ้เสียเอง “ก็ได้ เป็นความผิดของฉันเอง ฉันให้ภารกิจชดเชยแต้มเธอแล้วกัน ดีไหม?”
เว่ยอวี่กอดอกทำท่าเหมือนไม่สนใจแต้มแค่นั้น แต่ปากกลับซื่อตรง “หืม?”
ระบบกำหนดภารกิจชดเชยให้ “กินแอปเปิล 3 ลูก รับ 200 แต้ม เวลาที่เหลือของภารกิจ: 03:59:59”
ทีเดียวก็ได้ตั้ง 200 แต้ม
เว่ยอวี่ถูกปลอบจนหายโกรธอย่างง่ายดาย เธอเดินไปหยิบแอปเปิล 3 ลูกจากโต๊ะขนมหวาน แล้วหามุมลับตานั่งลง ตั้งใจว่าจะกินให้หมดก่อนค่อยไป
“นี่เป็นสวัสดิการจากเบื้องบนหรือเปล่า? ถ้าเกิดข้อผิดพลาดก็จะมีค่าชดเชยให้” เว่ยอวี่คิดว่านโยบายแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน
“ไม่ใช่” ระบบถอนหายใจ “เป็นเงินเก็บส่วนตัวของฉัน”
เว่ยอวี่: …
เธอเริ่มรู้สึกผิดขึ้นมานิดหน่อย
เธอหัวเราะแห้ง ๆ แล้วปลอบระบบ “งั้นเธอต้องรวยมากแน่ ๆ ลงมือทีเดียวก็ให้ตั้ง 200 แต้ม”
เธอชมฉัน... ข้อมูลของระบบชะงักไปชั่วขณะ