“ก็ตรงนี้แหละ เธอคือเสิ่นหวยเซี่ย!”
คนที่พาเว่ยอวี่มาถึง พอเห็นแผ่นหลังของเสิ่นหวยเซี่ยก็รีบเอ่ยขึ้นทันที
หลังนักเรียนทุนเข้าเรียนแล้ว ค่าใช้จ่ายทั้งหมดจะได้รับการยกเว้น แต่บางอย่างก็แตกต่างจากนักเรียนที่จ่ายค่าเล่าเรียนอยู่บ้าง อย่างเช่น ชุดนักเรียนของคนที่จ่ายค่าเล่าเรียนตามปกติจะถูกนำไปวางไว้ที่โต๊ะ ส่วนชุดของนักเรียนทุนต้องไปรับด้วยตัวเอง
เสิ่นหวยเซี่ยคงยังไม่มีเวลาไปเอาชุดนักเรียน เสื้อเชิ้ตสีฟ้าที่สวมอยู่จึงดูขัดตาเป็นพิเศษ
เธอก้มตาลง ตั้งใจหลบสายตาที่มองมาอย่างไม่หวังดี เพิ่งเข้าเรียนวันแรก เธอก็สัมผัสได้ถึงความประสงค์ร้ายมากมายจากคนในโรงเรียนแห่งนี้แล้ว
ทั้งจงใจชี้บ้านคนอื่นแล้วหลอกว่าเป็นอาคารเรียน ซ่อนเก้าอี้ของเธอจนไม่มีที่นั่ง แกล้งทำเป็นเลี้ยงน้ำแล้วส่งขวดที่เปิดฝาแล้วให้เธอ หรือยัดของไร้สาระลงในกระเป๋านักเรียน...
อารมณ์ของเสิ่นหวยเซี่ยดิ่งลงเรื่อย ๆ
ที่จริงเธอไม่จำเป็นต้องมาเรียนโรงเรียนที่ยกเว้นค่าเล่าเรียนแห่งนี้เลย หลังจากแม่เข้าไปทำงานในตระกูลเว่ย เงินเดือนก็เพิ่มขึ้นมาก แถมคุณหนูใหญ่ยังโอนเงินให้เป็นครั้งคราว ครอบครัวของเธอจึงมีเงินเก็บอยู่ไม่น้อย
เงินก้อนนั้นมากพอให้เธอเรียนมหาวิทยาลัยทั่วไปได้ แต่เด็กที่เติบโตมาอย่างยากลำบากมักคิดอยากประหยัดไว้ก่อน เผื่อวันหน้าต้องใช้เงินก้อนนั้นขึ้นมา...
สุดท้ายเธอจึงยังมาเรียนที่โรงเรียนแห่งนี้