“จำนวนครั้งที่ทำภารกิจทรมานตัวประกอบชายสำเร็จเพิ่มขึ้นหนึ่งครั้ง” เสียงนั้นดังขึ้นในหัวอีกครั้ง
โจวเยี่ยนไม่ได้อยากดื่มน้ำล้างเท้าสักหน่อย
เขาถอยให้เงียบ ๆ แล้วยกแก้วใบนั้นให้โจวเสี่ยวเป่า ก่อนจะเดินไปหยิบแก้วอีกใบจากในครัวมาดื่มน้ำ
เจ้าเหมียวอาศัยอยู่ที่นี่มาหลายวันแล้ว ค่อย ๆ มองที่นี่เป็นอาณาเขตของตัวเอง
หลังแช่เท้าเสร็จ มันก็เดินเตร่ไปทั่วอย่างไร้จุดหมาย เดินวนบนโต๊ะหนึ่งรอบ ทิ้งรอยอุ้งเท้ารูปดอกเหมยอันเป็นเอกลักษณ์ของแมวไว้เต็มไปหมด แล้วสุดท้ายก็ปีนม่านขึ้นไปอย่างรวดเร็ว
ม่านสูงจรดพื้นกันแสงได้ดีมาก พอตกกลางคืนโจวเยี่ยนก็จะปล่อยมันลงมา นึกไม่ถึงว่าจะกลายเป็นเครื่องมือปีนเขาของเจ้าเหมียวไปเสียได้
“อย่าปีนสูงนัก ไม่ปลอดภัยนะ” โจวเยี่ยนจำต้องหยุดการละเล่น แล้วอุ้มเจ้าเหมียวที่ปีนขึ้นไปได้ครึ่งทางลงมา
“จำนวนครั้งที่ทำภารกิจทรมานตัวประกอบชายสำเร็จเพิ่มขึ้นหนึ่งครั้ง”
เสียงนี้มาอีกแล้ว เจ้าเหมียวรู้สึกว่าน่าสนุก ราวกับกำลังเล่นเกมอยู่ ขอแค่ทำเรื่องไม่ดีสักอย่าง เสียงนี้ก็จะดังขึ้นหนึ่งครั้ง
โจวเยี่ยนได้บทเรียนแล้ว แม้แต่ตอนเล่นเกมก็ยังไม่ลืมเหลือบมองโจวเสี่ยวเป่าไปด้วย
แต่คราวนี้เจ้าเหมียวไม่ได้ทำอะไรอีก เพียงหมอบอยู่ข้าง ๆ อย่างว่าง่าย หางแกว่งไปมา ราวกับใกล้จะหลับแล้ว
เขาค่อย ๆ คลายความระแวดระวัง พอถึงเวลาพักผ่อนก็ไปล้างหน้าแปรงฟันและเปลี่ยนเสื้อผ้า จากนั้นกดสวิตช์ปิดโคมไฟตั้งโต๊ะ ดวงตาของเจ้าเหมียวส่องประกายอยู่ในความมืด