“ขอจับหน่อยได้ไหม?”
เส้าซงยื่นมือออกไป แต่ไม่ได้แตะตัวมันตรง ๆ เพียงหยุดนิ้วไว้กลางอากาศ แล้วเอ่ยถามอย่างสุภาพก่อน
เจ้าแมวน้อยผู้รักการต่อสู้ยกอุ้งเท้าขึ้นทันที ท่าทางพร้อมจะสู้กับเขาเต็มที่
แมวน้อยเปิดฉากโจมตี อุ้งเท้าตบลงบนฝ่ามือมนุษย์ดัง “เพี๊ยะ” แต่มนุษย์กลับคิดว่าแมวกำลังแสดงความชอบ
เส้าซงใช้ปลายนิ้วลูบหัวกลม ๆ ของแมวน้อยเบา ๆ
แมวน้อยไม่พอใจอย่างมาก เดี๋ยวยกอุ้งเท้ากวัดแกว่งหมัด เดี๋ยวก็หดหัวหนี บางครั้งยังแกล้งอ้าปากขู่คนอีกด้วย
แต่ในสายตาของเส้าซง ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็น่ารักไปหมด
“คราวหน้าจะเอาของอร่อยมาฝากนะ” เขาให้สัญญา ครั้งนี้ไม่มีอะไรให้ เลยดูคล้ายลูกค้าที่มาขอติดหนี้ไว้ก่อน
มนุษย์จากไปแล้ว ทว่าหญิงหน้าตาอ่อนโยนก็ยังไม่ปรากฏตัว เว่ยอวี่อยู่ที่นี่มาเกือบครึ่งบ่ายแล้ว พอหิวขึ้นมา เธอก็โยนภารกิจทิ้งไปก่อน แล้ววิ่งเตาะแตะกลับร้านขนมปัง
เธอรู้สึกว่าเจ้าของร้านขนมปังอ่อนโยนกว่าอยู่ดี
ตอนโจวเยี่ยนกลับมา เขาก็เห็นเจ้าของร้านกำลังถือขนมปังชิ้นหนึ่งป้อนแมวน้อยพอดี
เขาคุยกับเจ้าของร้านสองสามคำ ถามจนรู้ว่าแมวน้อยเป็นของใคร แล้วถามต่อว่ามันกินขนมปังไปมากแค่ไหน
“กินไปไม่เท่าไรเอง เพิ่งหยิบชิ้นนี้มา กำลังจะป้อนมันค่ะ” เจ้าของร้านตอบ
โจวเยี่ยนพยักหน้า
วันนี้เขาสวมกางเกงวอร์มขายาวสีเทาอ่อนทรงหลวม ชายขามีเชือกปรับความกระชับ เชือกส่วนปลายโผล่ออกมาให้เห็น แมวน้อยจึงพุ่งเข้าใส่อย่างอยากรู้อยากเห็น ร่างนุ่มนิ่มกระโจนไปเกาะขาโจวเยี่ยน