คำพูดที่ฟู่หลัวบอกว่า “วันนี้ไม่ได้ วันหน้าก็ยังได้” ดูท่าจะเป็นเรื่องจริง แม้เมื่อคืนจะเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นขนาดนั้น แต่วันนี้เขาก็ไม่ได้จำกัดอิสรภาพของเธอ
หลังจากออกมาจากประตูที่เมื่อคืนเธอเกือบจะหนีออกไปได้ เว่ยอวี่ถึงเพิ่งรู้ว่า ที่นั่นเป็นเพียงลานชั้นในสุดเท่านั้น ด้านนอกยังมีพื้นที่กว้างใหญ่กว่าเดิม ทั้งยังมีคนเฝ้าอยู่มากมาย
มิน่าล่ะ ยามเฝ้าประตูสองคนนั้นถึงได้ดูผ่อนคลายขนาดนั้น ต่อให้ตอนนั้นเธอหนีออกมาจากประตูบานนั้นได้จริง ก็คงถูกคนที่อยู่รอบนอกพบตัวอยู่ดี
แต่วันนี้เธอออกมาอย่างเปิดเผย
ในที่สุดฟู่หลัวก็หยุดอยู่หน้าห้องที่มีผู้คนแน่นขนัด เขาไม่ได้คิดจะหลบเลี่ยงอะไรแม้แต่น้อย ถึงกับสั่งให้ลูกน้องไปยกเก้าอี้มาอีกตัว แล้ววางไว้ข้างที่นั่งของเขา
แต่เว่ยอวี่กลับถอยหนี
คนในห้องยังนั่งตัวตรงเรียบร้อยก็จริง ทว่าสายตากระตือรือร้นพากันเหลือบมาทางเธอตั้งนานแล้ว เว่ยอวี่รู้สึกว่าพวกเขาอาจพร้อมใจกันอ้าปากเรียกเธอว่า “พี่สะใภ้ใหญ่” ในวินาทีถัดไป
เว่ยอวี่ไม่อยากเป็นสมาชิกแก๊งอันธพาล เธอเป็นดาราที่ดีนะ
“ฉันอยากเดินเล่นข้างนอก” เธอบอก
ฟู่หลัวไม่ได้พูดอะไรเป็นพิเศษ เพียงมองเธอแวบหนึ่งก่อนเอ่ยว่า “เดี๋ยวฉันไปหาคุณ”
เว่ยอวี่คิดว่าคำพูดนี้เป็นการเตือนเธอว่าอย่าคิดหนีอีก แต่เธอไม่ได้โง่ขนาดนั้นเสียหน่อย ใคร ๆ ก็รู้ว่าตอนนี้เขากำลังระแวดระวังอยู่
เธอแค่อยากทำความคุ้นเคยกับบริเวณรอบ ๆ ก่อนเท่านั้น
แต่เธอไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นเวินรั่งอวี้ที่นี่ เวินรั่งอวี้ถูกมัดอยู่ ก้มหน้าคอตก ไม่ทันสังเกตเห็นเธอ รอบตัวมีคนคอยเฝ้าอยู่
เธอจำผู้ชายคนนี้ได้ไม่มากนัก แต่ยังจำได้ว่าตอนอยู่บนเรือ เขาค่อนข้างเป็นมิตรกับเธอ