20 มีนาคม วสันตวิษุวัต
“สำนักงานกำกับดูแลการพนันแห่งเมืองอ้าวเฉิงประกาศ ปิดกิจการคาสิโนขนาดเล็กที่ล้าสมัยและไม่ได้มาตรฐานหลายแห่ง พร้อมเสริมมาตรการกำกับดูแล ผลักดันอุตสาหกรรมไปสู่ทิศทางที่ได้มาตรฐานและมีคุณภาพมากยิ่งขึ้น...”
สองทุ่ม อุณหภูมิลดลงเล็กน้อย
ซ่งลี่เดินทางมาถึงเกาะไทปา เมืองอ้าวเฉิง
ออกจากสนามบินมา อากาศเย็นเล็กน้อย เธอห่มเสื้อโค้ทสีดำให้กระชับขึ้น เงยหน้าก็มองเห็นเหอคัง ผู้ช่วยของอู๋เหวินฉิน
เหอคังทักทายซ่งลี่ แล้ววิ่งไปเปิดประตูรถ
“คุณซ่ง ทางคาสิโนต้องต้อนรับแขกคนสำคัญ คุณอู๋ให้ผมมาส่งคุณครับ”
ซ่งลี่ถอดแว่นตากันแดด ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “แขกคนสำคัญ? มาจากไหน?”
เธอหน้าตาสวย โครงหน้างดงาม แต่งตัวสบายๆ แต่กลิ่นอายความงามแบบฮ่องกงนั้นติดตัวมาแต่กำเนิด ทำเอาผู้โดยสารหลายคนหันมามอง คิดว่าเธอเป็นนักแสดงดาวรุ่งของฮ่องกง
เหอคังส่ายหน้า “ไม่ทราบครับ รู้แต่ว่า...มาจากเมืองจิง”
พูดถึงสองสามคำหลัง เขาเบาลง น้ำเสียงจริงจัง
ซ่งลี่เข้าใจ พยักหน้า ไม่ถามต่อ
บอดี้การ์ดอาจโยวถือกระเป๋าเดินทาง รีบเก็บใส่ท้ายรถ
ประตูรถปิด รถมุ่งหน้าไปยังคาสิโนหรงหัว
ยามค่ำคืนที่อ้าวเฉิงเต็มไปด้วยแสงสีสันและความมั่งคั่ง ทั้งมนต์เสน่ห์ของถนนสายเก่าและสถาปัตยกรรมสมัยใหม่อันหรูหรา ล้วนเป็นที่ชื่นชอบของนักท่องเที่ยว
คาสิโนหรงหัวมีตระกูลอู๋ถือหุ้นใหญ่ โดยอู๋เหวินฉิน ลุงของซ่งลี่ ดำรงตำแหน่งผู้จัดการใหญ่จัดการทุกสิ่ง
ในอ้าวเฉิง มีคาสิโนขนาดใหญ่ที่ถูกกฎหมายหลายแห่ง ดึงดูดนักท่องเที่ยวทั้งในและต่างประเทศ หรงหัวก็เป็นหนึ่งในนั้น
ซ่งลี่เดินตามเหอคังเข้าประตูใหญ่ ผ่านล็อบบี้ชั้นหนึ่งที่ผู้คนพลุกพล่าน
สาวประชาสัมพันธ์ชุดยูนิฟอร์มหน้าตาดีกำลังพูดคุยกับลูกค้าคนหนึ่ง
ลูกค้าคนนั้นเมาหนัก กลิ่นเหล้าเต็มตัว พูดได้สองประโยคก็เริ่มทำมือไม้
“ฉันเล่นที่หรงหัวตั้งหลายสิบรอบ ขอจูบหนึ่งครั้งเป็นไรไป?”
ซ่งลี่ยกคิ้ว วันนี้แปลกจริง มีคนกล้าก่อเรื่องที่หรงหัวด้วย
เธอยิ้มมุมปาก เดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงขี้เกียจ พูดเตือนอย่างหวังดี “คุณคะ ประชาสัมพันธ์สาวๆ ที่นี่ไม่ใช่คนง่ายๆ นะคะ”
ชายคนนั้นหัวเราะเยาะอย่างไม่พอใจ หน้าตาดุร้าย “แกเป็นใคร? ยุ่งเรื่องชาวบ้าน อย่าไว้ใจว่าฉัน...”
พูดยังไม่ทันจบ บอดี้การ์ดอาจโยวก้าวขึ้นมาข้างหน้ากั้นหน้าซ่งลี่ไว้
อาจโยวตัวสูงใหญ่ สวมเสื้อยืดดำและกางเกงขายาว แขนแข็งแรง กล้ามเนื้อตึงเครียด ล้วนเป็นร่องรอยจากการฝึกฝนตลอดปี
แม้ไม่พูดอะไร แค่ท่าทางและรูปร่างนี้ ก็เพียงพอให้คนอื่นเกรงกลัว
ท่าทีของชายคนนั้นหดหายไปทันที คำหยาบที่ยังไม่ทันออกก็ถูกกลืนลงคอ
สาวประชาสัมพันธ์ที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีรู้จักซ่งลี่
“คุณซ่ง เชิญท่านไปทำธุระเถอะค่ะ ที่นี่หนูจัดการเอง”
เธอยิ้มอย่างสุภาพ แล้วพูดกับฝ่ายรักษาความปลอดภัยทางหูฟังอย่างใจเย็น “ตำแหน่ง A3 ล็อบบี้มีแขกเมามาก ต้องช่วยให้สร่างเมา”
จัดการอย่างเป็นระเบียบ ดูมีประสบการณ์
ซ่งลี่เลยไม่ยุ่งต่อ เธอสอดมือทั้งสองข้างเข้าในกระเป๋าเสื้อโค้ท เดินไปพลางถามเหอคัง “ช่วงนี้มีกรณีแบบนี้เยอะไหม?”
เหอคังตอบตามจริง “เพราะนโยบาย ช่วงไม่กี่เดือนนี้ จำนวนลูกค้าของคาสิโนใหญ่เพิ่มขึ้นครับ ท่านก็รู้ ที่เมืองพนันแบบนี้ มีคนทุกประเภท ช่วงนี้... เรื่องก่อกวนก็เยอะขึ้นครับ”
ดังนั้นคาสิโนใหญ่ๆ หลายแห่งจึงวางแผนขยายและเพิ่มพนักงาน
อู๋เหวินฉินก็มีความคิดนี้
ห้องวีไอพีของคาสิโนหรงหัวอยู่ชั้นสาม
วันนี้การรักษาความปลอดภัยมากกว่าปกติเท่าตัว บรรยากาศเคร่งเครียดเป็นพิเศษ
อู๋เหวินฉินออกมาต้อนรับซ่งลี่
เขาสวมสูทสีน้ำเงินเข้ม รูปร่างค่อนข้างผอม ผมแสกหลังหวีเรียบเป็นระเบียบ ดูคล่องแคล่วและฉลาด
“ถ้าเธอมาสองสามวันก่อน ก็จะได้เจอปู่ของเธอ เขากลับฮ่องกงไปเมื่อวาน”
“แต่วันนี้มาก็ดี จะพาเธอไปรู้จักคนหนึ่ง”
เขาพูดภาษากวางตุ้ง
ตระกูลอู๋ตั้งรกรากที่ฮ่องกง
ปู่ของซ่งลี่ อู๋ฮั่นหรง มีอิทธิพลมากในฮ่องกง รู้จักทั้งบนดินใต้ดิน เป็นที่เคารพนับถือ ทุกตระกูลและบริษัทใหญ่ในท้องถิ่นต้องให้เกียรติ
แม่ของเธอเสียชีวิตเร็ว ซ่งลี่ก่อนไปเรียนที่อังกฤษ ก็เดินทางไปมาระหว่างเมืองเซี่ยงไฮ้และฮ่องกงบ่อยๆ
ดังนั้นเธอจึงฟังภาษากวางตุ้งเข้าใจ และพูดได้ด้วย
ซ่งลี่มองไปรอบๆ ท่าทางแบบนี้ไม่ค่อยพบเห็น เธออยากรู้จริงๆ “เป็นแขกคนสำคัญคนไหนกันแน่?”
อู๋เหวินฉินเหมือนตั้งใจปิดบัง ไม่ตอบ แต่พาเธอเข้าไปในห้องวีไอพี
ห้องวีไอพีชั้นสามมีห้องเดียว กว้างขวางมาก ตกแต่งหรูหรา มีห้องพัก ห้องน้ำชา... และห้องไพ่แยก ครบครัน ความเป็นส่วนตัวดีเยี่ยม ใช้สำหรับต้อนรับแขกพิเศษโดยเฉพาะ
พนักงานเสิร์ฟที่หน้าประตูเห็นอู๋เหวินฉิน พยักหน้าเล็กน้อย แล้วเปิดประตูเบาๆ
ซ่งลี่เดินตามอู๋เหวินฉินเข้าไป
ในห้องน้ำชาแสงสว่างเพียงพอ กลิ่นหอมจางๆ
ชายที่นั่งอยู่ตำแหน่งหลัก สวมสูท รูปหน้างาม ผมแสกสามเจ็ด ตัดทรงหล่อเหลาคมคาย เส้นกรามไหลลื่น ใบหน้าที่เหลี่ยมคมกลับไม่ดูแข็งทื่อ แต่ดูอ่อนโยนขึ้นมาเล็กน้อย
เขานั่งบนเก้าอี้ ขายาวไขว้กัน กางเกงสูทรีดเรียบกระชับกับกล้ามเนื้อต้นขา ทั้งยับยั้งชั่งใจและเซ็กซี่
ตอนนี้เขากำลังหันข้างฟังคนข้างๆ พูด ปลายนิ้วแตะที่พนักแขนตาเข้มลึกเย็นชา
อ่อนโยน แต่เหมือนเป็นภาพลวงตา
บังเอิญมีพนักงานเสิร์ฟหนุ่มเดินไปชงชา บังสายตาซ่งลี่ไว้
การสังเกตอย่างเงียบๆ นี้จบลงทันที
แขกในห้องไม่กี่คน ซ่งลี่ว่าดูไม่คุ้นตา แต่คนที่นั่งข้างชายคนนั้น เธอพอมีบ้างจำได้
คือหัวหน้าเฉินจากสำนักงานกำกับดูแลการพนัน
ตอนนี้พวกเขาคุยธุระเสร็จแล้ว
หัวหน้าเฉินลุกขึ้น ยิ้มแย้ม ตามนิสัย พูดเป็นภาษากวางตุ้ง “เสี่ยเหลียง ผมขอกลับก่อน”
แต่กลัวอีกฝ่ายฟังไม่เข้าใจ จึงรีบเปลี่ยนเป็นภาษาจีนกลาง “คุณเหลียง ผมขอลาไปก่อน”
“ขอให้การมาเยือนอ้าวเฉิงครั้งนี้สนุกนะครับ”
เหลียงจินเหนียนไม่ลุกขึ้นส่ง
เขายกชาบนโต๊ะ ยิ้มบางๆ ในตา ความรู้สึกห่างเหิน “ขอบคุณคำอวยพรของหัวหน้าเฉิน”
อู๋เหวินฉินรู้จักอ่านสถานการณ์
เห็นหัวหน้าเฉินออกไป เขารีบพูดแนะนำให้เหลียงจินเหนียนรู้จัก “คุณเหลียง นี่คือหลานสาวผม ซ่งลี่”
ซ่งลี่รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย
คงเป็นเพราะคุณเหลียงคนนี้มีออร่าแรงกล้าเกินไป กดดันจนคนรู้สึกประหม่าเล็กน้อย
แต่เธอเดาว่าอีกฝ่ายมีฐานะสูงศักดิ์ ต้องไม่เสียกิริยา จึงทำเป็นใจเย็น ทักทายอย่างสุภาพ “สวัสดีค่ะ คุณเหลียง”
เหลียงจินเหนียนวางถ้วยชา เงยหน้ามองเธอ
เด็กสาวตรงหน้านี้หน้าตาสวย ผิวขาวดังหิมะ เมื่อยิ้ม สดใสเป็นธรรมชาติ ดั่งแสงอาทิตย์ในฤดูใบไม้ผลิ
รอยยิ้มบนหน้าเธอแค่ผิวเผิน เห็นชัดว่าไม่ได้จริงใจ แต่ดวงตาสวยนั้นใสกระจ่าง สะอาด
ดูก็รู้ว่ายังเด็ก ไม่เคยเจอโลกมากนัก
ในห้องเงียบมาก
ทุกคนรอให้คุณเหลียงคนนี้พูด
เหลียงจินเหนียนหลับตาลง ยืนขึ้นอย่างสงบ
รูปร่างสูงสง่าโดดเด่น สัดส่วนกำลังพอดี ไหล่กว้างเอวสอบ ชุดสูทสั่งตัดระดับสูงสวมใส่บนตัวเขา แนบเนียน เหมาะสม ราวกับสุภาพบุรุษอังกฤษ สุขุมและแฝงไว้ด้วยความสง่างาม
ชายหนุ่มเดินเข้ามาหาเธอ
แต่ยังคงรักษาระยะห่างทางสังคมที่เหมาะสม
เหลียงจินเหนียนมองเธอ น้ำเสียงนิ่ง “สวัสดีครับ คุณซ่ง”
น้ำเสียงทุ้มต่ำอ่อนโยน เข้าหูแล้ว ทั้งนุ่มและดึงดูด
ซ่งลี่คิดว่าตัวเองเห็นหนุ่มหล่อมามากมาย สมองและสายตาชินชาไปแล้ว
แต่ตอนนี้
เธอเกือบจะถูกภาพลวงตาอ่อนโยนสุภาพบุรุษนี้หลอกล่อจมดิ่งลงไปในดวงตาสีดำสนิทคู่นั้น
—
คำแนะนำการอ่าน:
คุณหนูใหญ่ x สุภาพบุรุษจอมปลอม (22x30) รักเดียวใจเดียว พระเอกทำธุรกิจ มีตัวละครประกอบเล็กน้อย ไม่โหดร้าย
คำชี้แจงพิเศษ: เรื่องนี้เป็นนิยายเรื่องแต่งล้วนๆ ตัวละครและเหตุการณ์ในเรื่องไม่มีต้นแบบใดๆ ทั้งสิ้น ขออย่าถือสา อย่านำไปเทียบกับความเป็นจริง
ภาษากวางตุ้งและภาษาท้องถิ่นต่างๆ ที่กล่าวถึงในเรื่อง เพื่อความสะดวกในการอ่านของทุกคนและป้องกันไม่ให้ผู้เขียนเขียนออกมาเป็นสี่ไม่เหมือน จึงใช้ภาษาจีนกลางนำเสนอแทน