ใต้เท้าตี้หลงเซวียน แผ่นหินแข็งแกร่งกลายเป็นผุยผงในพริบตา!
“บอกรหัสมาเดี๋ยวนี้!”
……
ภายในสวนสาธารณะฉางหู ข้างถนนซงซาน หลินหนานเปื้อนเลือดทั้งตัว เอนกายพิงต้นไม้ใหญ่อย่างหวาดกลัว!
เบื้องหน้าคือชายฉกรรจ์ถือมีดสามสิบคน
หัวหน้าพวกมันมีดวงตาสามเหลี่ยม ใบหน้าดุดัน ฉายาจระเข้ เป็นรองหัวหน้าประตูโลหิต
ในมือมันถือมีดปลายแหลม จ้องมองหลินหนานที่เปื้อนเลือดอย่างเยือกเย็น!
“ถ้ามอบแฟ้มลับหมายเลข 198 ออกมาเดี๋ยวนี้ ข้าจะไว้ชีวิตแก ไม่อย่างนั้น คืนนี้แกตายทั้งเป็นแน่!”
“ไปให้พ้น ข้าเป็นรองหัวหน้าสายสืบกรมตำรวจ ถ้าแกกล้าแตะต้องข้า แกเตรียมรับลูกปืนเถอะ!”
หลินหนานตะโกนลั่น
“หุบปากไปเลย ข้ามีคนตายในมือเป็นร้อย ยังจะกลัวแกอีกสักคนหรือ ยิ่งกว่านั้นฆ่าแกแล้ว ก็มีรองหัวหน้าสายสืบคนใหม่ขึ้นมาแทน ใครจะล้างแค้นให้ชีวิตกระจอกอย่างแก!”
จระเข้เอ่ยอย่างเย็นชา
“ข้าเป็นชีวิตกระจอก แต่แฟ้มนี้เป็นของที่ตี้หลงเซวียนต้องการ! ข้าแนะนำให้แกยอมแพ้ ตอนนี้ตี้หลงเซวียนไม่ใช่คุณชายเสเพลอีกแล้ว อยากตายนักหรือไง!”
หลินหนานคำราม
“ตี้หลงเซวียน? ฮ่าฮ่า! แกคิดจริงหรือว่ามันจะเล่นอะไรได้ ตอนนี้ยังไม่ทันว่างมาจัดการมัน ถ้ารอให้หัวหน้าข้าลงมือ มันต้องตายแน่”
จระเข้ทำหน้าเหี้ยมเกรียม พูดจบก็โบกมือแรง
ทันใดนั้น ลูกน้องผู้แข็งแกร่งกว่าสามสิบคนด้านหลังพากันกรูเข้าใส่หลินหนาน!
การสังหารปะทุขึ้นอีกครั้งในบัดดล แม้หลินหนานจะมีฝีมือพอตัว แต่สุดท้ายสองหมัดสู้สี่มือไม่ได้ ไม่นานก็ถูกทุบจนล้มลงกับพื้น!
หมัดนับไม่ถ้วนกระหน่ำลงบนร่างเขา ทั้งยังถูกเท้านับไม่ถ้วนถีบใส่ศีรษะ เขาถูกทุบตีจนเจ็บปวดไปทั่วร่าง สติสัมปชัญญะเลือนลาง