ในห้องผู้ป่วยของตี้เสี่ยวกั่วที่โรงพยาบาล หนิงเทียนฉีและบิดาหนิงจิ่วชวนนั่งอยู่บนโซฟา
ข้างๆ ยังมีชายวัยกลางคนในชุดสูทหรูหราคนหนึ่ง กับสตรีผู้สูงศักดิ์ที่ประดับด้วยอัญมณี ดูมั่งคั่งและสง่างามผู้หนึ่ง
ทั้งสองคนนี้คือหนิงกว่างเซิ่ง น้องชายคนที่สองของหนิงจิ่วชวน และหนิงเซิ่งจือ น้องสาวคนที่สาม
“เทียนฉี เจ้านี่ช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน ตี้หลงเซวียนตอนนี้ก็คือฆาตกรอำมหิต เขาจะช่วยรักษาท่านปู่ของเจ้าได้อย่างไร เขาต้องมีแผนหลอกเอาทรัพย์สินของตระกูลหนิง หรือไม่ก็ความงามของเจ้าแน่!”
หนิงเซิ่งจือพูดด้วยความโกรธ
“ขนาดอดีตแฟนสาวของเขา เหยียนหลิงเฟย และตระกูลหลี่ทั้งหมด เขายังสังหารไม่เหลือ ใครจะกล้าเชื่อคำพูดของคนแบบนี้?”
หนิงกว่างเซิ่งเบิกตากว้างขึ้น
หนิงจิ่วชวนได้ยินดังนั้นก็รู้สึกกลัวขึ้นมา “เฮ้อ สะเพร่าไปแล้ว เสียจิ่วฉื่อเฉ่าเซินไปเปล่าๆ เราไม่ควรไปมีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับตี้หลงเซวียน ไม่อย่างนั้นต้องพลอยโดนซวยไปด้วยแน่!”
หนิงเทียนฉีมีสีหน้าอัดอั้น
ปากยื่นเบะออกมา
“พ่อ ลุงรอง ป้าสาม อย่าพูดอีกเลย ฉันไม่เชื่อว่าตี้หลงเซวียนเป็นคนแบบนั้น เขาจะต้องช่วยรักษาท่านปู่แน่”
“เจ้านี่ไร้เดียงสาเกินไปแล้ว ไอ้เสเพลคนหนึ่งออกไปข้างนอกไม่กี่ปี กลับมาแล้วจะเป็นหมอเทวดาได้?? แม้แต่นิยายก็ไม่กล้าเขียนแบบนี้ หนังก็ไม่กล้าบ้าบอแต่งเรื่องถ่ายทำออกมา”
หนิงเซิ่งจือพูดเสียงเย็น
ทันใดนั้น ประตูถูกผลักเข้ามา ตี้หลงเซวียนเดินเข้ามา
เขามองไปที่ทั้งสี่คนด้วยสายตาเย็นชา
แล้วเดินตรงไปที่เตียงของตี้เสี่ยวกั่ว
“ที่พวกเจ้าพูด ข้าได้ยินหมดแล้ว ถ้าไม่ไว้ใจข้าก็ออกไปได้ ข้าใช้จิ่วฉื่อเฉ่าเซินไปแล้ว พวกเจ้าตั้งราคามาได้ ข้าจะจ่ายให้”