จางเฉิงถูกเขาจ้องจนขนลุก สะบัดมือขว้างกระดูกน่องไก่ใส่หน้าอ๋องอสูรเป่ยหมิง “แกเป็นบ้าไปแล้วรึไง! ถ้ายังไม่ไสหัวไป ฉันจะตีขาหมาแกให้หักซะ!”
ทว่าคำพูดนี้เพิ่งหลุดปาก ก็บังเกิดภาพพร่าเบื้องหน้า!
อ๋องอสูรเป่ยหมิงปรากฏตัวตรงหน้าแล้ว กดศีรษะของอีกฝ่ายลง ครืน! โต๊ะแตกละเอียด ถูกเหยียบจมดิน!
พร้อมกันนั้น เขาสะบัดมือฟาด ซุนซิ่วหลานกระเด็นกระแทกกำแพง ร่วงลงพื้นแล้วเลือดก็ไหลรินออกจากปาก แม้แต่เรี่ยวแรงจะขยับตัวยังไม่มี
แต่ดวงตาของซุนซิ่วหลานยังคงจ้องมองหลานชายอย่างไม่ยอมละสายตา ดิ้นรนอยากช่วยเหลือหลาน!
ใบหน้าของจางเฉิงถูกอ๋องอสูรเป่ยหมิงเหยียบย่ำอย่างแรง กรอบแกรบ กระดูกใบหน้าแตกหัก!
ฟันในปากแตกละเอียด!
ปนเลือดไหลซึมออกจากมุมปาก
“ข้ามีชีวิตมานานปี คนที่กล้าด่าข้ามีกี่คนนับนิ้วได้ เจ้าเด็กนี่ใจกล้าไม่เลวนะ ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าเป็นยาที่ข้าหมายตา ข้าอยากบดขยี้เจ้าให้แหลกเป็นผงโยนให้หมากินจริง ๆ”
อ๋องอสูรเป่ยหมิงเอ่ยเสียงเยียบเย็น
เสียงเย็นชาดุจหิมะหนาปกคลุมทั่วห้อง ไร้ซึ่งไออุ่นหลงเหลือ!
“ปล่อย ปล่อยหลานฉันที… ฉัน ฉันยอม ให้ ให้นาย เงิน…”
ซุนซิ่วหลานกัดฟัน พูดออกมาทีละคำ เลือดในปากกลายเป็นสีดำ
ดูท่าอวัยวะภายในคงได้รับบาดเจ็บสาหัส คงยากรอดชีวิตแล้ว
“ยายแก่รนหาที่ตาย! ข้าสังเกตพวกเจ้ามานาน แกนี่โง่สุด ๆ แล้ว! หลานพรรค์นี้ ถ้าเป็นข้าคงบีบคอมันตายไปนานแล้ว! แต่กลับตามใจมันทุกอย่าง ยังอุตส่าห์หวงมันอย่างกับของล้ำค่า น่าขำสิ้นดี!”
อ๋องอสูรเป่ยหมิงเย้ยหยันเย็นชา
ซุนซิ่วหลานได้ฟัง กลับเบิกตาจ้องเขม็ง “อย่า อย่าด่าหลานฉัน… หลานฉันเป็นเด็กดี…”