แววตาของตี้หลงเซวียนหรี่ลงชั่วขณะ แต่ไอเย็นเยียบนั้นก็เลือนหายไปในพริบตา
จากนั้น ชายชราเคราขาวผู้หนึ่งก็เดินเข้ามาในร้าน
ชายชราแต่งตัวลำลองธรรมดา สวมหมวกแก๊ป ดูไม่ต่างจากคนแก่เกษียณทั่วไป
“เอาบุหรี่หนึ่งซอง ไอ้หนุ่มเมื่อกี้ไปทำอะไรมา สนิทกับมันเหรอ”
“สนิทครับ ไอ้นั่นชอบเล่นไพ่พนันจนกระเป๋าแห้ง หมดทางเยียวยาแล้ว”
ตี้หลงเซวียนตอบพลางยิ้มเจื่อน ท่าทางยื่นบุหรี่เจือด้วยความประจบสอพลอและนอบน้อม
ส่วนรูปลักษณ์ของเขาในตอนนี้ ก็ใช้พลังภายในปรับเปลี่ยนแล้ว จึงดูหล่อเข้มขึ้น แต่ต่างจากโฉมเดิมโดยสิ้นเชิง
“อย่างนี้นี่เอง ไม่ต้องทอน”
ชายชรายื่นแบงก์ร้อยมาให้ แล้วถือบุหรี่เดินจากไป
ออกไปแล้ว ชายชราจุดบุหรี่สูบ หันมามองบ้านของซุนซิ่วหลานอยู่สองสามครั้ง ก่อนเดินยืดยาดหายลับไป
ตี้หลงเซวียนยืนอยู่หน้าประตู จ้องมองแผ่นหลังนั้นด้วยแววตาเย็นเยียบ
หลบซ่อนตัวมาเกือบหนึ่งเดือน ในที่สุดก็รอจนเฒ่านี่ปรากฏตัว
และเฒ่าผู้นี้ ก็คืออ๋องอสูรเป่ยหมิงนั่นเอง
อ๋องอสูรเป่ยหมิงมีฝีมือชั่วร้ายสุดแสนจะทรงพลัง ทั้งยังฝึกฝนอาคมมารที่ร้ายกาจอีกหลายชนิด อีกทั้งระดับพลังยังอยู่ในขอบเขตยุทธ์เซียนปฐพี
ดังนั้น ตี้หลงเซวียนจึงระงับความอยากลงมือทันทีเอาไว้
หากไม่มีโอกาสร้อยเปอร์เซ็นต์ พอลงมือ ด้วยความเจ้าเล่ห์ของอ๋องอสูรเป่ยหมิง สู้กันจนพัลวันแล้ว อีกฝ่ายต้องหนีแน่