เพราะยันต์ที่รวมตัวจากไอหยินชั่วร้าย เมื่อกระทบร่างตี้หลงเซวียน ชั่วพริบตากลับกลายเป็นควันและแตกสลายหายไป!
“เจ้า… บนตัวเจ้ามีพลังพยัคฆ์ขาวได้อย่างไร เจ้าไม่ใช่มนุษย์!”
อ๋องอสูรเป่ยหมิงร้องด้วยความหวาดกลัว
“ข้าไม่ใช่มนุษย์จริง แต่ข้ากลับเป็นมนุษย์ยิ่งกว่าเจ้า”
ตี้หลงเซวียนกล่าวจบ เพียงความคิดแวบเดียว ลานยุทธ์ปฐพีก็แผ่ปกคลุมทั้งห้องรับแขกในทันใด!
ร้อนระอุแผ่ซ่าน!
อ๋องอสูรเป่ยหมิงยังคิดขัดขืน แต่ไม่ว่าจะใช้ อาคม ใด แค่เริ่มปล่อย ก็ถูกพลังวิหคแดงและพยัคฆ์ขาวที่รวมตัวในลานยุทธ์นี้กำราบ!
ยิ่งกว่านั้น แขนขาของเขาในพริบตา! ก็ถูกเปลวเพลิงสี่สายตกกระทบ เผาจนกลายเป็นไอ!
อ๋องอสูรเป่ยหมิงเจ็บจนร้องโหยหวน “เหตุใดเจ้าต้องทำกับข้าเช่นนี้ ข้ายอมแพ้! ขอเพียงปล่อยข้า ข้ายินดีทำทุกอย่างเพื่อเจ้า!”
“ทุกสิ่งที่ข้าต้องการ ข้าล้วนหาได้เอง เหตุใดต้องไว้ชีวิตเจ้าด้วย”
ตี้หลงเซวียนกล่าวอย่างเย็นชา
สิ้นเสียง ฝ่ามือใหญ่ของเขาก็กดลงบนศีรษะอ๋องอสูรเป่ยหมิง ใช้วิชาค้นวิญญาณอีกครั้ง!
เมื่อเขาคลายมือ อ๋องอสูรเป่ยหมิงก็แน่นิ่งไร้ปฏิกิริยา วิญญาณถูกทำลายสิ้นแล้ว
แววตาตี้หลงเซวียนดุดัน เปลวไฟนับไม่ถ้วนตกลงบนร่างอ๋องอสูรเป่ยหมิง เริ่มเผาร่างของเขาทีละน้อย
ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้อ๋องอสูรเป่ยหมิงเป็นตายไม่ต่างกัน ได้แต่มองดูตนเองกลายเป็นเถ้าถ่านทีละกอง!
แม้เป็นเช่นนี้ ก็ยากดับโทสะในใจตี้หลงเซวียน!
ในความทรงจำของอ๋องอสูรเป่ยหมิง เขาค้นพบข้อมูลเมื่อคราวอีกฝ่ายไล่ล่ามารดาผู้ให้กำเนิดของตน
มารดาผู้ให้กำเนิดในสภาพบาดเจ็บสาหัส ถูกอ๋องอสูรเป่ยหมิงใช้วิธีการชั่วร้ายมากมายโจมตี สุดท้ายจำต้องกระโดดลงสู่หุบเหวไร้สิ้นสุด!