ครึ่งชั่วโมงหลังการรักษา จวินหลิงซานถอนเข็มเงินออกมา และป้อนยาต้มจนหมด
นางค่อยๆ เช็ดคราบยาจากมุมปากของหงจ้านเทียนอย่างระมัดระวัง แกล้งทำเป็นอ่อนโยนใส่ใจเป็นอย่างดี
"ท่านอา ข้าเสร็จแล้ว หวังว่าท่านพี่หงจะฟื้นขึ้นมาเร็วๆ"
"หลิงซาน ขอบใจเจ้ามาก! ถ้าตระกูลข้ามีลูกสะใภ้เช่นเจ้าก็ดีสิ รอบรู้มารยาท แถมรู้จักดูแลผู้อื่น ไอ้อิงหว่านเอ๋อร์นั่นมันจิตใจหมาป่า! ข้าแทบอยากจะฆ่านางเดี๋ยวนี้!"
หงฉีหลินถลึงตาเอ่ย
จวินหลิงซานอดหน้าแดงไม่ได้ แอบชำเลืองไปทางหงเป่ยโต่ว
หงเป่ยโต่วกำลังจ้องมองหงจ้านเทียน ดวงตาเริงร่าด้วยความสะใจอย่างถึงเป้าหมาย
จากนั้นทั้งสามคนก็จากไป
ผ่านไปอีกหลายนาที หงจ้านเทียนที่หลับตาอยู่ตลอด จู่ๆ ก็เบิกตาขึ้น
ยาต้มที่เพิ่งถูกป้อนเข้าไปเมื่อครู่ ค่อยๆ ไหลซึมออกจากมุมปากของเขา!
ดวงตาทั้งสองของเขาลุกโชนด้วยเพลิงโทสะ!
ความแค้นเปรียบดั่งคมดาบฟาดฟ้าทะลวง!
……
ทางฝั่งตระกูลอิง ตี้หลงเซวียนตื่นขึ้นทานอาหารแล้ว ก็สงบจิตตั้งสมาธิเริ่มบำเพ็ญเพียรอยู่ในห้อง
เวลาเพียงธูปครึ่งดอก อิงหลงเฟยก็เดินเข้ามา
"ท่านประมุขอิง มีธุระอะไรหรือ?"
ตี้หลงเซวียนค่อยๆ ลืมตาขึ้น
อิงหลงเฟยรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายอันยิ่งใหญ่ ที่จู่ๆ ก็หดเก็บเข้าสู่ร่างของตี้หลงเซวียน
ราวกับอสูรโบราณที่พลิกตัวเพียงครั้งเดียวก็สะท้านฟ้า
ในใจเขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกคารวะ นับถือตี้หลงเซวียนน้อยลงด้วยความสนิทสนม แต่เพิ่มความเคารพต่อผู้แข็งแกร่งมากขึ้น
"พี่ตี้ ข้าพอจะสืบได้เบาะแสหนึ่งเกี่ยวกับมารดาผู้ให้กำเนิดของท่านเมื่อปีนั้น"
อิงหลงเฟยกล่าว
ตี้หลงเซวียนได้ฟัง ดวงตาก็เปล่งประกายขึ้นทันที!