ตี้หลงเซวียนเห็นฉากลักลอบสมสู่โดยไร้สุ้มเสียง รอยยิ้มเหยียดหยันก็ปรากฏขึ้นที่มุมปาก
ไม่ว่าจะเป็นสตรีสูงศักดิ์หรือบุตรหลานตระกูลใหญ่ ก็ล้วนแต่ลับหลังทำเรื่องอัปยศ
เพื่อผลประโยชน์ สามารถทำได้ทุกวิถีทาง กระทั่งใช้เรือนร่างเป็นเครื่องมือโดยไม่คิด
ทว่าพอตี้หลงเซวียนกำลังจะจากไป จู่ ๆ ก็ชะงักฝีเท้า!
เพราะภายในนั้น กลับมีคำพูดของหงเป่ยโต่วลอยออกมา!
แม้จะตั้งใจกดเสียงให้ต่ำ แต่เขาก็ยังได้ยินชัดเจนทุกคำ
"พี่ใหญ่ของข้าเหลือเพียงลมหายใจสุดท้ายเท่านั้น ถ้าเขาตาย ข้าก็จะเป็นประมุขตระกูลหงในอนาคต เจ้าก็เป็นภรรยาประมุขตระกูลในอนาคต ดังนั้นหลิงซาน เจ้าต้องช่วยข้า และก็เท่ากับช่วยตัวเองด้วย!"
"อา... ข้า ข้าก็แค่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ จะช่วยเจ้าได้อย่างไร?"
จวินหลิงซานถามด้วยความประหม่า
"ง่าย ๆ แค่เจ้าไปบอกพ่อของข้าว่า เจ้ารักษาพี่ใหญ่ของข้าได้ แล้วก็แอบวางยาพิษลงไป แค่ตัดลมหายใจสุดท้าย เขาก็ต้องตายแน่นอน!"
หงเป่ยโต่วพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
จวินหลิงซานได้ยินก็ตกตะลึง เพิ่งได้รู้ว่าเบยโต่วเกอที่อยู่ข้างกายผู้นี้ ช่างมีจิตใจอำมหิตเหลือเกิน
หงเป่ยโต่วเห็นนางลังเล จึงพูดต่อ "ไม่โหดไม่ใช่ลูกผู้ชาย เจ้าคิดว่าพี่ใหญ่ของข้าไม่อยากฆ่าข้ารึ ข้าแค่ดวงแข็งหลบได้ ถ้าเขาไม่ตาย วันหนึ่งข้าก็ต้องตาย ถ้าข้าตายแล้วใครจะปกป้องเจ้ากับตระกูลจวิน?"
"นี่... ก็ได้ ข้าฟังเบยโต่วเกอ!"
สุดท้ายจวินหลิงซานก็ยอมร่วมมือ
ตี้หลงเซวียนที่อยู่ด้านนอกได้เห็นแผนการอันชั่วร้ายนี้ถือกำเนิดขึ้น ในใจยิ่งรู้สึกรังเกียจการต่อสู้ภายในตระกูลใหญ่