คำพูดนี้ดุจสายฟ้าฟาดลงกลางพื้นราบ!
ทำเอาหลินซวินตั้งตัวไม่ทัน หน้าดำคร่ำเครียดทันที! ส่วนสมาชิกองค์กรธุรกิจอีกกว่า 400 แห่งที่เหลือ ต่างพากันจ้องเขม็งด้วยแววตาดุดันและเย็นชา!
นี่มันถึงกับบังอาจถึงเพียงนี้ ในเมื่ออยู่ถึงสำนักงานใหญ่ของสมาคมการค้าเหิงเจียง!
“แกอยากตายนักหรือไง?”
หลินซวินกัดฟันกรอด ถ้อยคำเย็นยะเยือกสุดขั้ว!
แม้จะยังไม่เข้าใจว่าทำไมตี้หลงเซวียนถึงไม่ตายที่วัดนิรนามแถบชานเมือง แต่หลินซวินก็เอ่ยประโยคนี้ออกมาอย่างมั่นอกมั่นใจ
เพราะว่าน้องชายของเขา หลินขุย เป็นถึงระดับแม่ทัพ! ในมือมีทหารชั้นเลิศ 5,000 นาย!
ทหาร 5,000 เปิดฉากโจมตี ตี้หลงเซวียนต่อให้ฝึกปรือวิชาล้ำลึก ก็ไร้ประโยชน์
ทว่าคำพูดของเขาเพิ่งจบลง ก็ถูกตี้หลงเซวียน… ตบจนล้มคว่ำลงกับพื้น!
ทุกคนในที่นั้นพากันแสดงสีหน้าตื่นตะลึงเกินกว่าจะบรรยาย เดิมทีตั้งใจจะมาดูตี้หลงเซวียน มาดูเรื่องขำขันของกลุ่มบริษัทตี้หวี่ แต่ไม่คิดเลยว่าเพิ่งเริ่มต้น หลินซวินก็ถูกเล่นงานเข้าให้แล้ว!
“แกคิดว่า ที่ข้ามาที่นี่วันนี้ เพื่อให้แกมาดูถูกดูแคลนหรือ? เปล่าเลย! ที่ข้ามาที่นี่วันนี้ ก็เพื่อคิดบัญชีกับพวกแกทีละคน ๆ ให้หมดน่ะสิ!”
ตี้หลงเซวียนเดินเข้าไป ยกเท้าเหยียบลงบนศีรษะของหลินซวิน!
บรรดาผู้บริหารระดับสูงของสมาคมการค้าที่อยู่โดยรอบ ต่างตกใจพรึงเพริด ลุกขึ้นแล้วหลบออกไปทางด้านข้าง ต่างรู้ดีว่าตี้หลงเซวียนฝึกปรือวิชาล้ำลึก ไม่ควรไปหาเรื่องด้วยกำลัง
หลินซวินรีบตะโกนลั่น: “เร็วเข้า! เรียกคนมา! รีบมาตีมันให้ตาย! รีบติดต่อน้องชายข้า!”
ในฐานะผู้คุ้มกันส่วนตัวของเขา ปรมาจารย์ยุทธ เหลียงเทียน เป็นคนแรกที่พุ่งตัวเข้ามา แต่กลับไม่กล้าลงมือในทันที กลับทำเสียงเครียดขรึมว่า: “ตี้หลงเซวียน น้องชายของท่านประธานหลินเป็นแม่ทัพทหารประจำถิ่น หากเจ้ายังไม่ปล่อยท่านประธานหลินแล้วกล่าวคำขอโทษในตอนนี้ ผลลัพธ์ที่ตามมา เจ้าจะต้องรับมันไม่ไหว!”