ตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ แม้จะไม่ได้บัญชาการโดยตรง แต่ก็สูงกดทับหัวเขาอยู่ดี!
ยศนายกองทองแห่งกองเจ็ด แม้จะเป็นเพียงตำแหน่งในกองเจ็ด แต่ก็สูงส่งกว่าเขายิ่งนัก!
"อิง... ท่านผู้อำนวยการอิง ช่วยข้าด้วย!! ข้าผิดไปแล้ว ข้าขอขมาเดี๋ยวนี้เลยได้ไหม!! ข้าไม่อยากตาย!"
หลินขุยตื่นตระหนก!
"ไปถามติหลงเซวียนเองเถอะ เรื่องนี้ข้าเป็นเพียงผู้สังเกตการณ์ ไม่ขอร่วมด้วย"
อิงหลงเฟยกล่าวเสียงเย็นชา
แม้เขาจะมาช่วยติหลงเซวียน แต่ก็ไม่อยากเห็นติหลงเซวียนมาโอ้อวดใส่หน้า!
เพราะในใจของอิงหลงเฟยเองก็ยังเคียดแค้นติหลงเซวียนอยู่เช่นกัน
หลินขุยได้ยินดังนั้น รีบกระโจนไปหาติหลงเซวียน คุกเข่าลงกับพื้นเสียงดัง "ท่านติ ข้าเป็นคนตาถั่วมีตาหามีแววไม่ ได้โปรดยกโทษให้ข้าด้วย!"
"จะยกโทษให้เจ้า หึ ข้ามีสิทธิ์ด้วยหรือ?"
ติหลงเซวียนยิ้มเย็น
"มี ล้วนเป็นเพราะข้าอวดดีหาเรื่องท่านเอง ข้ามันก็แค่คนโง่! ข้าไม่กล้าอีกแล้ว! พี่ชายข้าก็ไม่ได้ตั้งใจหาเรื่องท่าน เขาก็รู้ว่าผิดเหมือนกัน!"
หลินขุยรีบหันไปมองพี่ใหญหลินซวินทันที
ทุกอย่างมันรวดเร็วเกินไป จนหลินซวินยังตกตะลึงอย่างหนัก ยังไม่ได้สติเลยด้วยซ้ำ!
เขากำลังรอให้หลินขุยจัดการติหลงเซวียน แต่ไม่คิดว่าเพียงไม่กี่วินาที ทุกอย่างก็พลิกผัน!
น้องชายดันมาแขนหัก ทั้งยังคุกเข่าอ้อนวอนติหลงเซวียน!
ที่พึ่งพิงใหญ่ที่สุดในใจเขา พังทลายลงเสียแล้ว!
แต่เมื่อตกอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องก้มหัว ก็จำต้องยอมก้มหัวให้ ถึงแม้ส่วนลึกของใจหลินซวินจะเกลียดชังเสียจนอยากกินติหลงเซวียน แต่ตอนนี้ก็รู้ดีว่าตนเองพ่ายแพ้อย่างหมดรูปแล้ว!
ตนเองมิใช่คู่มือของติหลงเซวียนเลย
"ท่านติ ข้าเองก็รู้ว่าผิดแล้ว! ข้ามันหิ่งไร้สาระ ข้าขอโทษ!! ได้โปรดยกโทษให้ข้าและน้องชายด้วย!"