เวเบอร์ในฐานะผู้ส่งสาสน์ประจำสาขานครหลวง มีสถานะไม่ธรรมดา แต่ในเวลานี้กลับตกใจจนร่างแข็งค้าง!
ร่างของเวินเจิ้งเอินยิ่งหนักหนา ถูกเหงื่อเย็นชุ่มโชกในพริบตา!
“บัดซบ! ทำไมมันถึงมาเร็วขนาดนี้!”
เวเบอร์สบถหยาบคาย แล้วร่างก็พุ่งออกไปราวกับจรวดหายนะ ชนกระจกหน้าต่างแตกกระจายหลบหนีออกไป!
เวินเจิ้งเอินสบถออกมาอย่างอดไม่อยู่ “แกทิ้งข้าแล้วหนีไปเองได้ยังไง!”
แต่ไม่นาน เขาก็ตกใจจนลูกตาแทบระเบิด!
เพราะเวเบอร์ที่เตลิดหนีออกไป กลับถูกตี้หลงเซวียนบีบคอกลางอากาศ และกระแทกลงบนพื้นดินอย่างแรง!
เวเบอร์ ปรมาจารย์ยุทธขั้นสวรรค์ผู้นี้ ในเวลานี้กลับน่าสงสารราวกับลูกไก่!
ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะต่อต้าน!
“วิหารเทพ นึกว่าข้าตี้โหลวจะถูกรังแกง่ายนักหรือ?”
ตี้หลงเซวียนเอ่ยเสียงเยือกเย็น
“ข้า ข้าผิดไปแล้ว! ข้าขอยอมจำนน ข้ายินดีเป็นข้ารับใช้ที่ภักดีที่สุดของท่าน เพียงขอให้ท่านไว้ชีวิตข้า!”
เวเบอร์ตัวสั่นงันงกร้องขอชีวิต
“ถ้าแม้แต่หมาอย่างเจ้า ข้ายังยอมรับไว้ ข้าก็ไร้รสนิยมเกินไปแล้วกระมัง?”
ตี้หลงเซวียนกล่าวจบ ฝ่ามือเดียวฟาดลงบนศีรษะของเวเบอร์อย่างแรง!
ในฉับพลัน ศีรษะก็ยุบลงไปในอก เครื่องในพังพินาศ ตายสยองคาที่ แล้วถูกเขาโยนทิ้งเข้าไปในป่า
เวินเจิ้งเอินในรถ หวาดกลัวจนราวกับก้าวเข้าสู่ประตูนรก!
แม้แต่จะเอ่ยคำขอชีวิต ก็เปล่งไม่ออก
“ข้าหวังดีรักษาเวินอวี้เหลียน แต่กลับนำมาซึ่งการปองร้ายของเจ้า จริยธรรมของตระกูลเวินเช่นนี้ ช่างน่าสะอิดสะเอียนนัก”
ตี้หลงเซวียนกล่าวเย็นชา
“ข้า…”
เวินเจิ้งเอินรวบรวมพละกำลังทั้งหมด หวังจะขอชีวิต