ตี้หลงเซวียนแม้ในใจจะรู้สึกซาบซึ้งอยู่บ้าง แต่สีหน้ากลับเย็นชาที่สุด
สำหรับคนใจอำมหิตอย่างเวินเจิ้งเอิน เขาฆ่าแล้วไม่เคยรู้สึกเสียดาย
“หลบไป อย่าให้กวนสายตา”
ตี้หลงเซวียนพูดเสียงเย็น
เวินอวี้เหลียนกลับคลานเข้ามากอดขาของเขา “คุณตี้ ดิฉันคุกเข่าอยู่ที่นี่นานมาก ก็เพียงเพื่อพบคุณ ให้คุณได้กราบขอให้ยกโทษให้พ่อของดิฉัน ดิฉันถ่อมตนถึงเพียงนี้แล้ว ทำไมคุณยังไม่ยอมให้อภัยพ่อของดิฉัน!”
ในใจของนาง การที่นางเป็นคุณหนูตระกูลเวิน ทำเช่นนี้ นับว่าจริงใจอย่างที่สุดแล้ว
แต่ตี้หลงเซวียนกลับมองนางอย่างเย็นชา “ถ้ามีคนต้องการฆ่าเจ้า แล้วดูดเลือดเจ้าจนหมด เจ้ารู้สึกว่าคนนั้นสมควรได้รับการให้อภัยหรือไม่?”
ได้ยินดังนั้น เวินอวี้เหลียนก็หน้าซีดเผือดลงอีกทันที!
นางพอเดาออกว่า ที่พ่อเวินเจิ้งเอินทำทั้งหมดนี้ ก็เพื่อช่วยนาง
“คุณชายตี้ ตอนนี้คุณก็ไม่เป็นไรแล้วไม่ใช่หรือ พ่อของดิฉันทำต่ำทรามจริงๆ ขอเพียงคุณยกโทษให้เขา ดิฉันจะให้เขากลับตัวแน่นอน! และยินดีให้ค่าชดเชยแก่คุณ!”
เวินอวี้เหลียนพูดอย่างไม่ยอมแพ้
แต่ตี้หลงเซวียนเริ่มหมดความอดทนแล้ว “เจ้าคิดว่าข้าขาดเงิน หรือคิดว่า สำหรับคนที่อยากฆ่าข้า ข้าจะใจอ่อนอย่างสตรี?”
พูดจบ เขาก็ยกเท้าถีบเวินอวี้เหลียนจนกระเด็น!
ทิ้งท้ายไว้ว่า “ตัดใจเสียเถิด พ่อของเจ้าตายแล้วไม่ฟื้น! อย่ามากวนข้าอีก ข้าไม่ได้เป็นหนี้ตระกูลเวินของเจ้า หากตระกูลเวินของเจ้าต้องการแก้แค้นข้า ก็เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการล้างตระกูล!”
แล้วตี้หลงเซวียนก็เข้าไปในตระกูลหรง