ตี้หลงเซวียนไร้ซึ่งอารมณ์บนใบหน้า ส่วนไอ้เฒ่าซูที่อยู่ข้างกายก็คว้าดาบคลั่งบนพื้นแล้วพุ่งเข้าใส่คนทั้งสองพันกว่านั้นในทันที!
เขารู้ดีว่าแม้ตนจะถูกตี้หลงเซวียนรับเป็นลูกน้อง แต่ถ้าพิสูจน์คุณค่าไม่ได้ก็จะต้องถูกรังเกียจแน่!
ดังนั้น ฝูงชนตรงหน้าจึงกลายเป็นเป้าหมายเพื่อพิสูจน์ตัวเองในสายตาไอ้เฒ่าซู
แสงดาบสาดกระหน่ำดั่งพายุ!
ดาบเดียวคร่าชีวิตได้หลายคน สิบกว่าชีวิต!
ร่างกายเนื้อหนังของมนุษย์ถูกวางเทียบกับพลังระดับปรมาจารย์ยุทธและใบมีดอันบ้าคลั่งเย็นเยียบ ไร้ซึ่งแรงต้านทานราวกับผักกาดขาวกับเต้าหู้
เพียงพริบตา ศพกว่าร้อยก็ปรากฏบนพื้น เลือดเนื้อกระเซ็น กลิ่นคาวคลุ้งฟุ้ง!
แต่ไม่ว่าจะมีศพปรากฏขึ้นมากเท่าใด ล้วนนอนอยู่ภายนอกเขตเส้นพลังที่ตี้หลงเซวียนขีดไว้
พื้นที่ที่เส้นนั้นวงล้อมไว้ กลายเป็นดั่งเขตต้องห้ามแห่งความตาย!
การเข่นฆ่าอันบ้าคลั่งดำเนินไปกว่าสิบนาที คนที่เหลือหลายร้อยคนก็ขวัญหนีดีฝ่อ ไม่กล้าก้าวไปข้างหน้าอีกแม้ก้าวเดียว พื้นดินมีซากศพเป็นพันเป็นร้อย น่าสยดสยอง! บั่นทอนประสาท!
เซี่ยตานเหยียนที่เดิมยังคาดหวังจะได้เห็นละครสะใจ เมื่อเห็นดังนั้นก็แผดเสียงคำรามด้วยความโกรธ "พวกแกมันพวกไร้ประโยชน์ทั้งนั้น นี่จะมาช่วยฉันหรือมาทำให้ฉันโมโห!! แต่ละคนก็พอกันกับจูจวิ้นหลง เป็นไอ้ไร้ประโยชน์!! ไอ้ขยะ!"
เหล่าผู้นำของแต่ละฝ่ายในลั่วตูที่ถูกด่าจนหัวหูฟูฟ่อง ถึงจะโกรธเคือง แต่ก็ไม่กล้าเถียงกลับ
สายตาจับจ้องไปที่ตี้หลงเซวียนพร้อมกัน แต่ชั่วขณะกลับไม่กล้าบุกโจมตีอีก!
เพราะอย่างไรเสีย คนที่พามาก็ล้วนเป็นยอดฝีมือในสังกัด ถ้าพ่ายแพ้หมดสิ้น จะไม่ปวดใจตายหรือ?
"ฆ่าต่อไป ไอ้พวกที่กล้าเข้ามาหาเรื่อง ข้าก็จะเก็บชีวิตพวกมันให้หมด!"