เมื่อเงาร่างกำยำของหนานเทียนสยงปรากฏขึ้นจากตัวรถ มู่หยานหรานก็อดสะท้านกายไม่ได้!
นางรู้ดี ครานี้ตี้หลงเซวียนไม่มีทางรอดอีกแล้ว
เว้นแต่ห้าผู้อาวุโสแห่งภูเขาควันเมฆาจะมาช่วยตอนนี้ แต่มันไม่ทันการณ์แล้ว!
"ตี้หลงเซวียนเอ๋ยตี้หลงเซวียน เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นคุณชายน้อยแห่งภูเขาควันเมฆาแล้วจะทำอะไรตามอำเภอใจได้งั้นหรือ หวังว่าชาติหน้าเจ้าจะจำบทเรียนนี้ให้ขึ้นใจ!"
มู่หยานหรานกัดฟันแน่น แต่มิกล้าขยับกาย
ยิ่งไม่กล้านำคนเข้าช่วยเหลือ
หลังจากหนานเทียนสยงลงจากรถ ดวงตาจับจ้องเข้าไปในคฤหาสน์อย่างเยือกเย็น ครั้นได้กลิ่นคาวเลือดกรุ่นในอากาศ เจตสังหารทั่วร่างก็ปะทุพลุ่งพล่าน!
เขาก้าวเท้า มุ่งหน้าเข้าไปเพียงลำพัง
เพิ่งเข้าสู่คฤหาสน์ หนานเทียนสยงก็เห็นซากศพเกลื่อนพื้น ภาพราวแดนนรกนี้ทำให้ดวงตาเขาหดเล็กลงอย่างอดไม่ได้
ต่อให้เป็นปรมาจารย์ยุทธอันดับหนึ่งแห่งเขตหงเจียง ก็ไม่เคยสังหารคนมากมายเช่นนี้ในคราวเดียวกัน
ฝีมือโหดเหี้ยมถึงขีดสุด!
ห้าผู้อาวุโสอสูรโลหิต ดาบทองกระบี่เงิน และองครักษ์พันนาย เมื่อเห็นเขามาถึงในที่สุด ต่างพากันโค้งคำนับแล้วถอยกรูด เปิดทางให้อย่างนบนอบ
หนานเทียนสยงเดินผ่านกลางฝูงชนไปด้านหน้า จิตใจสงบนิ่งราวผิวน้ำที่ฝึกฝนมายาวนาน พลันถึงจุดที่แทบจะควบคุมไม่อยู่!
เพราะเขาเห็นเซี่ยตานเหยียน ร่างทั้งร่างปกคลุมไปด้วยน้ำค้างแข็ง ไม่เพียงเท่านั้น ยังไร้แขนขา!! กลายเป็นคนพิการไร้ทางเยียวยาอย่างแท้จริง!
"ตานเหยียน... พ่อมาสายไป ขอโทษลูกด้วย!"
เสียงของหนานเทียนสยงแม้ไม่ดัง ทว่ากลับอัดแน่นไปด้วยความโศกเศร้าและรู้สึกผิดอย่างยิ่ง!