เพียงแต่ก่อนออกเดินทาง ทางจ้าวหลิงหลงมีธุระ จึงออกเดินทางล่วงหน้าไปก่อนหนึ่งวัน
เช่นนี้ ตี้หลงเซวียนจึงทำได้เพียงนั่งเครื่องบินไปเอง
แต่เมื่อเหอเฟยเฟยรู้เรื่องนี้เข้า ก็อุตส่าห์มาถึงลั่วตู ดื้อดึงออดอ้อนให้ตี้หลงเซวียนพาเธอไปด้วยจนได้
เหอเฟยเฟยจึงได้เป็นผู้ช่วยหญิงของตี้หลงเซวียนไปชั่วคราว
หลังเครื่องบินทะยานขึ้น เหอเฟยเฟยก็อดมองซ้ายมองขวาไม่ได้ ยิ่งมองทะเลเมฆนอกหน้าต่างก็ยิ่งตื่นเต้น
เธอเติบโตมาจนป่านนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ได้นั่งเครื่องบิน
“ท่านอาจารย์ การนั่งเครื่องบินนี่มหัศจรรย์จริงๆ ท่านดูทะเลเมฆสิ สวยงามตระการตาเหลือเกิน!”
“ท่านอาจารย์ เราจะตกลงไปไหม”
“ถ้าตกลงไปจริงๆ เรามีประกันไหม แล้วเราสองคนจะรอดหรือเปล่า”
เหอเฟยเฟยถามไม่หยุด
ตี้หลงเซวียนหมดคำพูดไปนานแล้ว เขาแสร้งทำเป็นง่วง หาวทีหนึ่งแล้วหลับตา ไม่พูดอะไรอีก
เหอเฟยเฟยเห็นดังนั้นก็ได้แต่เบ้ปาก บ่นพึมพำกับตัวเอง
การเดินทางราบรื่นมาตลอด แต่เมื่อผ่านไปครึ่งทาง จู่ๆ ก็มีเสียงร้องตกใจดังขึ้น!
ผู้โดยสารในห้องโดยสารต่างชะเง้อมองไปทันที
ด้านหน้า พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินสองคนย่อตัวลงแล้ว กำลังตรวจดูร่างชายชราผมขาวด้วยความหวาดหวั่น
ชายชราหายใจลำบากอย่างยิ่ง ตอนนี้ใบหน้าเริ่มคล้ำอมม่วง ร่างกายกระตุกไม่หยุด ดูท่าใกล้จะขาดอากาศหายใจเต็มที!
“มีใครเป็นหมอบ้าง ช่วยมาดูหน่อยได้ไหมคะ!”
พนักงานต้อนรับหญิงหน้ากลมคนหนึ่งรีบตะโกนถาม
ผู้โดยสารทุกคนต่างมองอย่างกระวนกระวาย ต่อให้อยากช่วยก็จนปัญญา
โชคดีที่ไม่นานนัก หญิงสาวคนหนึ่งซึ่งนั่งอยู่แถวกลางก็ลุกขึ้น เธอสวมเสื้อเชิ้ตผู้หญิงสีขาวกับกระโปรงสีดำ
เธอยกมือขึ้นแล้วกล่าวว่า “ฉันเป็นหัวหน้าแผนกแพทย์แผนจีนของโรงพยาบาลเทียนเหอแห่งนครหลวง ให้ฉันตรวจดูเถอะ”