การต่อสู้ครั้งใหญ่ในสมรภูมิใกล้เข้าสู่บทสรุป!
เมื่อศัตรูทั้งปวงดับสูญ ศักดิ์ศรีของสำนักตี้และตี้หลงเซวียนก็ยิ่งทวี!
ลูกน้องของอิงหลงเฟยที่ซ่อนตัวหมายจะเข้าโจมตี ต่างลอบเล็ดรอดหนีไปทีละคน
สวินปี่เทียนผู้หมายดูเรื่องครึกครื้น ก้มหน้าก้มตาไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย เร่งฝีเท้าราวหนีตาย
ตี้หลงเซวียนเองก็มิได้รั้งรออีก เรียกสมุนเอกของสำนักตี้ออกจากหุบเขาหมาป่าแดง
ซากศพมากมายในสถานที่นั้น ย่อมมีผู้มาเก็บกวาด
ณ อาคารตำหนักยุทธมังกรในนครหลวง อิงหลงเฟยรับรายงานศึกหุบเขาหมาป่าแดง แล้วแววตาก็ฉายประกายพิโรธ!
เขาสาปแช่งให้ตี้หลงเซวียนตายไว ๆ ในฝัน แต่ตอนนี้ดูท่าตี้หลงเซวียนจะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ
ครุ่นคิดแล้วอิงหลงเฟยก็เลือกจะกล้ำกลืนโทสะนี้!
เพราะอีกครึ่งเดือนพลังคลั่งที่ตี้หลงเซวียนฝังไว้ในร่างก็จะสลายเอง ยอมอดทนเสียดีกว่า!
หากไปยั่วยุตี้หลงเซวียนอีก แล้วถูกอีกฝ่ายตอบโต้อย่างบ้าระห่ำ ก็เท่ากับเรือล่มในร่องน้ำ
เมื่อคิดได้ดังนั้น อิงหลงเฟยถึงกับโทรหาตี้หลงเซวียนด้วยตัวเอง
"ท่านประมุขอิง มีธุระอะไร?"
น้ำเสียงเรียบเฉยของตี้หลงเซวียนดังมา
การที่เบอร์สองแห่งตำหนักยุทธมังกรโทรมาหาด้วยตนเอง กลับไร้ซึ่งอาการปลาบปลื้มหรือประหม่า กลับดูรำคาญเล็กน้อยเสียด้วยซ้ำ
"ได้ยินว่านายชนะศึกใหญ่ที่หุบเขาหมาป่าแดง ก็เลยโทรมาแสดงความยินดีสักหน่อย! เพราะอย่างไรเสียนายก็เป็นส่วนหนึ่งของตำหนักยุทธมังกร ถ้าภายหน้ามีปัญหาอะไร แก้ไขเองไม่ได้ก็หาฉันได้นะ!"