ลั่วฟูจ้องมองการต่อสู้ที่ปะทุขึ้นตรงหน้าด้วยแววตาเย็นชาดุดัน!
ในดวงตาของเขาไม่มีความสงสารหรือเสียดายแม้แต่น้อย
เพราะทั้งห้าคนนี้ล้วนเป็นนักโทษประหารอยู่แล้ว
ตายไปก็ไม่น่าเสียดาย หากก่อนตายพวกมันทำให้ตี้หลงเซวียนบาดเจ็บหรือสังหารตี้หลงเซวียนได้ ก็เท่ากับสร้างผลงานชิ้นโตให้เขา
ต่อให้ทำร้ายตี้หลงเซวียนไม่ได้ ก็ยังช่วยบั่นทอนพลังและกำลังวังชาของตี้หลงเซวียน ดังนั้นไม่ว่าอย่างไรลั่วฟูก็ไม่ขาดทุน
เพียงชั่วพริบตา!
อาคมของห้าพยัคฆ์ก็ระเบิดออก คนหนึ่งร่างดั่งพยัคฆ์ร้าย ถลาเข้าโจมตี เล็บทั้งสิบแปรเปลี่ยนเป็นกริชสีแดงเลือด!
อีกคนกลับมุดดินหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!
อีกคนคำรามก้องดั่งมังกร ชักนำเสียงฟ้าร้องครืนครั่น รอบกายมีประกายดาวระยิบระยับ ราวกับเทพเจ้าเสด็จลงมา!
อีกคนกระโจนขึ้นกลางอากาศ ท่องคาถาโบราณ เสื้อผ้าทั้งร่างแตกกระจาย เผยให้เห็นผิวหนังทั่วตัวซึ่งมีรอยสักอักขระโบราณแน่นขนัด!
ส่วนอีกคนหนึ่งผมตั้งชัน นั่งขัดสมาธิบนพื้น มือข้างหนึ่งชูขึ้นฟ้า อีกข้างกดลงบนพื้นดิน ทันใดนั้นฝูงกาจำนวนนับไม่ถ้วนก็บินว่อนมา งูนับแสนเลื้อยคลาคล่ำไปทั่วพื้นดิน...
สีหน้าขององค์หญิงสามและโอวหยางจิ้งยิ่งเป็นกังวลหนักขึ้น!
บัดนี้ทั้งสองจึงได้รู้ว่า ทั้งห้าคนนี้ไม่เพียงแต่อยู่ในระดับปรมาจารย์ยุทธ์เซียนเท่านั้น แต่ยังเป็นผู้ที่ฝึกฝนทั้งวรยุทธ์และเวทมนตร์ในหมู่ปรมาจารย์ยุทธ์เซียน!
มิน่าลั่วฟูจึงให้ความสำคัญกับพวกมันถึงเพียงนี้
"ไอ้เศษสวะ รอให้แกตายก่อน ข้าจะเอาหัวแกมาใส่น้ำเต้าดื่มเหล้า!"
ท่านเคานต์ภูผาทมิฬกล่าวอย่างเย็นชา
วินาทีต่อมา ตี้หลงเซวียนที่ถูกทั้งห้าล้อมอยู่ตรงกลางก็เป็นฝ่ายลงมือก่อน!