เซวียนหยวนหงเฮ่ายืนอยู่กับที่ แววตายิ่งเย้ยหยันดูแคลน!
แม้แต่การโจมตีเพียงครั้งเดียวยังต้านทานไม่ได้ อ่อนแอเกินไปแล้ว!
คนอื่นๆ ในตระกูลก็พลันพากันซ้ำเติมอย่างชอบใจ ราวกับดูละครตลก!
ด้านหลัง เซวียนหยวนฉางชิงเองก็ใจชื้นขึ้น ไม่รู้ทำไมก่อนหน้านี้เขาจับจ้องตี้หลงเซวียน รู้สึกตลอดว่าอีกฝ่ายมีกลิ่นอายอันตรายประหลาดบางอย่าง
แต่ตอนนี้ดูเหมือนเขาคิดมากไปเอง
อีกฝ่ายก็แค่ไอ้ขี้แพ้ปากแข็งเท่านั้น
หลิ่วเจียงเสวี่ยเองก็ร้องไห้พุ่งออกมาแล้ว พยุงร่างที่เปื้อนเลือดของตี้หลงเซวียนไว้ "พี่เซวียน เรายอมแพ้เถอะ ข้ายอมแต่งเข้าเผ่าเซวียนหยวน ข้าให้ท่านเป็นอะไรไปไม่ได้!"
นางเสียใจแล้วที่ก่อนหน้านี้ยอมตกลงตามแผนของตี้หลงเซวียนทุกอย่าง
นางยอมที่จะสละตัวเองให้เผ่าเซวียนหยวนเสียก่อน ดีกว่าต้องพัวพันตี้หลงเซวียน!
เลือดไหลจากปากของตี้หลงเซวียน ทว่าในแววตากลับมีจิตวิญญาณแห่งการสู้รบที่บ้าคลั่ง!
มุมปากของเขาโค้งเป็นรอยยิ้มพิกล
ยกมือขึ้น! เช็ดเลือดที่มุมปากอย่างแรง!
"เจียงเสวี่ย ไม่ต้องกลัวอะไร เมื่อกี้ก็แค่อาหารเรียกน้ำย่อย คราวนี้การแสดงถึงเริ่มต้นจริงๆ!"
ตี้หลงเซวียนมองหลิ่วเจียงเสวี่ยที่กำลังร้องไห้ กลับพูดประโยคนี้ออกมา!
หลิ่วเจียงเสวี่ยย่อมไม่เข้าใจ และไม่เชื่อ ตี้หลงเซวียนที่เต็มไปด้วยเลือดตรงหน้าจะยังพลิกกระดานได้
"พี่เซวียน อย่าหุนหัน! ข้าแค่หวังให้ท่านมีชีวิตอยู่ ข้าตายไม่เป็นไร ท่านห้ามเป็นอะไรไป!"
"แต่ทุกอย่างสายเกินไปแล้ว วันนี้ต้องสะสางให้จบ"
ตี้หลงเซวียนพูดเสียงเย็น
คำว่าทุกอย่างสายเกินไปของเขา ตกไปถึงหูของหลิ่วเจียงเสวี่ยและคนเผ่าเซวียนหยวน คิดว่าวันนี้เขายั่วยุเหยียดหยามเซวียนหยวนหงเฮ่าไปหลายครั้ง ยังลงไม้ลงมือกับเซวียนหยวนหงเฮ่า ต่อให้อยากยอมรับผิดขอโทษก็ไม่ทันแล้ว